Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Το κείμενο της Έφης

Η σκηνή στο γηροκομείο. ΕΚΕΙΝΟΣ και ΕΚΕΙΝΗ, ογδοηκοντούτηδες ήδη, πάλαι ποτέ εραστές.
ΕΚΕΙΝΟΣ: ....μέρα.
ΕΚΕΙΝΗ, περιχαρής: Καλημέραααα! Σήμερα είναι μια καινούργια μέρα!
ΕΚΕΙΝΟΣ, απορεί: ;;;;
ΕΚΕΙΝΗ: Σήμερα ξαναρχίζω τη ζωή μου!
ΕΚΕΙΝΟΣ: Προς τι αυτή η ευδιαθεσία;
ΕΚΕΙΝΗ: Θα ερωτευθώ!
ΕΚΕΙΝΟΣ: Κατά παραγγελίαν;
ΕΚΕΙΝΗ: Αυτά δεν παραγγέλλονται. Έρχονται. Αρκεί να το θέλεις. Να εισαι διαθέσιμος.
ΕΚΕΙΝΟΣ, διστακτικά: Τα χάπια σου τα πήρες;
ΕΚΕΙΝΗ, ενοχλημένη: Μην κρίνεις εξ ιδίων...
ΕΚΕΙΝΟΣ: Με προκαλείς!
ΕΚΕΙΝΗ: Μου φαίνεται πως έχεις ξεχάσει πώς είναι όταν είσαι ερωτευμένος.
ΕΚΕΙΝΟΣ: Εδώ τόσα και τόσα ξεχνάμε...
ΕΚΕΙΝΗ: Όχι όμως και τον έρωτα. Και εγώ είμαι αποφασισμένη να τον ζήσω.
ΕΚΕΙΝΟΣ: Συγνώμη... Το “πρόσωπο” το ξέρει;
ΕΚΕΙΝΗ, έκπληκτη: Εεεε... Είναι απαραίτητο;
ΕΚΕΙΝΟΣ: Εμ...
ΕΚΕΙΝΗ: Είμαι αποφασισμένη να ερωτευθώ. Γιατί η ζωή είναι αλλιώς όταν ερωτεύεσαι. Τα χρώματα της φύσης γίνονται πιο ζωηρά...
ΕΚΕΙΝΟΣ, την διακόπτει: Γυαλιά είναι ο έρωτας;
ΕΚΕΙΝΗ, συνεχίζει: οι μυρουδιές της σε λιγώνουν...
ΕΚΕΙΝΟΣ, διακόπτει: Πιάσαμε την περιοχή ωρυλά.
ΕΚΕΙΝΗ, απτόητη: Είναι σαν ο αέρας να γεμίζει μουσικές...
ΕΚΕΙΝΟΣ, κατ' ιδίαν: Τι σας έλεγα;
ΕΚΕΙΝΗ, στην κοσμάρα της πλέον: Μεταμορφώνεσαι...
ΕΚΕΙΝΟΣ, παρασυρμένος: Βγάζεις φτερά...
ΕΚΕΙΝΗ: Ξαναγεννιέσαι...
ΕΚΕΙΝΟΣ: και πεθαίνεις...
ΕΚΕΙΝΗ, με υπαινικτικό χαμόγελο: Ναι... Πονάς...
ΕΚΕΙΝΟΣ: ... αλλά απογειώνεσαι, είναι αλήθεια.
ΕΚΕΙΝΗ: ... κερδίζεις τον Παράδεισο
ΕΚΕΙΝΟΣ: ... που τον πληρώνεις με Κόλαση
ΕΚΕΙΝΗ: ... δενν έχεις πια ηλικία...
ΕΚΕΙΝΟΣ: ... κι όταν την αντιληφθείς;
ΕΚΕΙΝΗ: ... την αγνοείς...
ΕΚΕΙΝΟΣ, πικρά: την αγνοείς;
ΕΚΕΙΝΗ: Ναι, την αγνοείς. Γιατί κάθε ίνα του κορμιού σου πάλλεται έτοιμη για ζωή. Ο έρωτας είναι πάντα νικητής. Είναι ο μοναδικός αντίπαλος του θανάτου.
ΕΚΕΙΝΟΣ, την κοιτάζει με βλέμμα ερωτηματικό αλλά και με θαυμασμό.
ΕΚΕΙΝΗ: Γι' αυτό αποφάσισα να ερωτευθώ. Να μεθύσω από έρωτα. Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο μεθύσι από τον έρωτα.
ΕΚΕΙΝΟΣ, συνέρχεται: Εγώ έχω την εντύπωση ότι είσαι ήδη μεθυσμένη, πρωί πρωί. Είσαι σίγουρη ότι ήταν χαμομήλι το πρωινό σου;
ΕΚΕΙΝΗ: Δεν μπορώ να σε υποφέρω. Είσαι πεζός. Αναίσθητος.
ΕΚΕΙΝΟΣ: Μα δε μου λες... Πώς θα τα καταφέρεις όλ' αυτά;;;
ΕΚΕΙΝΗ: Είμαι θηλυκό, μωρό μου! Και το ξέρεις καλά πως τα θηλυκά είναι πιο έξυπνα από τ' αρσενικά!

το κείμενο της Ευαγγελίας

-          Το άκουσες αυτό που είπε η κυρία Σούλα; Οι γυναίκες καλλωπίζονται και στολίζονται, γιατί το μάτι του άνδρα είναι πιο ανεπτυγμένο από το μυαλό του. Πολύ πετυχημένο. Θα το σημειώσω για μελλοντική χρήση, όταν επιτέλους μας βγάλουν από δω.
-          Ανοησίες! Δεν κοιτάει η καημένη τα ρεζιλίκια της, τα στολίσματα και οι καλλωπισμοί τη μάραναν. Ο άντρας της διατυμπανίζει παντού πως αυτή είναι η αιτία όλων των προβλημάτων του.
-         Αυτός μπορεί να διατυμπανίζει ότι θέλει. Η κυρία Σούλα όμως έχει το πάνω χέρι, αφού τον χρησιμοποιεί ως λύση όλων των δικών της. Λυπάμαι που στο λέω αδελφούλη, αλλά γενικώς τα θηλυκά είμαστε πιο εύστροφα.
-       Μην γενικεύεις. Το παράδειγμα της Σούλας δεν αποδεικνύει κάτι. Ας εστιάσουμε στα ενδοοικογενειακά παραδείγματα. Πόσες φορές o μπαμπάς έχει διακόψει τη μαμά, ενώ αυτή μιλάει; Η μαμά, όπως όλες οι γυναίκες, μιλάει πολύ και συνήθως λέει ανοησίες.
-          Βέβαια. Η διαφορά είναι πως οι γυναίκες τις λέμε, ενώ οι άντρες τις πράττετε. 2-0. Μη στεναχωριέσαι που είσαι χαζούλης, αδελφάκι μου. Ωχ! Ρε μην κλωτσάς. Αυτό είναι το κεφάλι μου.
-         Για να μάθεις να με κοροϊδεύεις.
-          Σταμάτα σου είπα, ανώριμε. Συνεχίζεις; Αν θέλεις πόλεμο, θα τον έχεις.
-           Αχ! Με πονάς!
-         Καλά να πάθεις! Εσύ το ξεκίνησες!

……….........................................
-          Πωω τι έκανες; Έσπασες το προστατευτικό μας. Τώρα τι θα κάνουμε; Ποιος ξέρει τι μας περιμένει.
-          Σώπαινε! Κοίτα εκεί! Βλέπεις το φως; Βγαίνουμε!
……………………………………
-          Είναι δίδυμα! Να σας ζήσουν!

το κείμενο της Μαρίας ( Σκουντού )

      Έχω μια απέχθεια στις γενικότητες. Στις εκφράσεις εκείνες που αφορούν μια ομάδα, στην οποία φυσιολογικά ή επαγγελματικά ανήκει κανείς, αλλά με τις οποίες, για διάφορους λόγους, αδυνατεί να ταυτιστεί.
      Διάβασα στο internet ότι οι άνθρωποι για να υπερασπιστούν την ομάδα τους και κατ’ επέκταση το συλλογικό εαυτό κάνουν αγώνα και αυτό δείχνει ότι μάλλον ο συλλογικός εαυτός εξυπηρετεί και προάγει τον προσωπικό εαυτό. Δηλαδή υπάρχουν καταστάσεις όπου ο συλλογικός εαυτός και η κοινωνική ταυτότητα καθοδηγούν τις αντιληπτικές (γνωστικές), συναισθηματικές και αποκρίσεις/ αντιδράσεις συμπεριφοράς των ατόμων. Προσέξατε καθοδηγούν, εξ ου και η απέχθεια, δεν ξέρω.
        Για παράδειγμα η έκφραση «η μητρότητα ολοκληρώνει μια γυναίκα». Δεν είναι ολοκληρωμένη μια γυναίκα δηλαδή, αν δεν γίνει μαμά; Η εμπειρία της μητρότητας εμπλουτίζει το ταξίδι της ζωής, αυτό το κατανοώ. Αλλά επίσης θεωρώ ότι η πιο πάνω έκφραση καθοδηγεί το συναίσθημα σε μια γυναίκα που δεν είναι μαμά και αισθάνεται ότι βρίσκεται στο περιθώριο. Μια άτεκνη γυναίκα, όσο καταξιωμένη και αν είναι στο χώρο της, βρίσκεται πάντα αντιμέτωπη με την ερώτηση «Ήταν επιλογής σας να μην κάνετε παιδιά»; Ένας κόσμος χωρίς παιδιά και νέους ανθρώπους, δεν θα μου άρεζε καθόλου. για αυτό ας αφήσω το θέμα μητρότητα γιατί είναι όντως δύσκολο και ευαίσθητο.
       Να πάω λοιπόν σε κάτι που άκουσα πρόσφατα, «Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο έξυπνα». Σας βεβαιώνω ότι δεν θέλω να συνεργάζομαι μόνο με το λιγότερο έξυπνο φύλλο. Το να συνεργάζεσαι με γυναίκες έχει πολλές παγίδες. Με βρίσκει σύμφωνη αυτό που είπε η Τζίνα Λολομπρίτζιντα, σύμφωνα με το internet, «Όταν κατηγορείτε τις γυναίκες, όλες τα βάζουν μαζί σας. Όταν κατηγορείτε την καθεμία ξεχωριστά, όλες συμφωνούν». Χα χα χα. Άρα, αν ήμουν έξυπνη, γιατί να θέλω να δουλεύω με το λιγότερο έξυπνο φύλλο, κατά συνέπεια δεν είμαι έξυπνη και άρα πάλι υπάρχει το θέμα τη μη ταύτισης. Πάλι υπάρχει καθοδηγούμενο συναίσθημα.

το σχόλιο του Θάνου Βιδιαδάκη

Είναι που λες δυο φίλοι, και καθώς συζητάνε, περνάει μιά πανέμορφη γυναίκα από δίπλα τους.
Λέει ο ένας στον άλλο : " τι γυναίκα !!!  "
Και απαντάει ο άλλος.." αγόρι μου.. αυτή ειναι το πρόβλημα μεταμφιεσμένο σε λύση..."


Φυσικά και δεν μπορώ να αμφισβητήσω οτι ισχύει και για το άλλο φύλο.

το κείμενο του Γιάννη

Ξυρισμένες γάμπες, ξυρισμένες μασχάλες, ξυρισμένη ήβη, ξυρισμένο scalp. Κοιτάζει για τελευταία φορά τις γαλαζοπράσινες ανταύγειες, που χύνονταν στους ώμους της.
-Όχι, όχι το scalp! 
–Το αποφάσισα. Θα ξυρίσω το κεφάλι μου. Τέρμα πια τα κομμωτήρια, οι τρέσες, το ίσιωμα, η περμανάντ. 
–Όχι, όχι το scalp! Δεν σου φτάνουν τα δεκαπέντε τατουάζ; Τώρα το scalp! Μαρία, τρελάθηκες τελείως; 
-Άσε με ρε μάνα! 
–Τουλάχιστον με την κουρευτική. Ένα πόντο τουλάχιστον! Κράτησε ένα πόντο …
Το trimmer αφαιρεί τους τελευταίους θύλακες. Τόσο όσο. Metrosexual.
Η ηλεκτρική καταβροχθίζει με λαιμαργία τις πεσμένες τρίχες στο πάτωμα. Κραυγάζουν ακόμα. Πρέπει να έχει γερό στομάχι αυτή η ηλεκτρική, που καταπίνει τόσους ζωντανούς οργανισμούς. Όπως μία φάλαινα, ένα κήτος δηλαδή.

Σκηνή δεύτερη. Εισβάλει το κολόπαιδο. 

-Πήγες στο δερματολόγο; 
-Μου έδωσε minoxidil. Να το βάζω λέει κάθε μέρα στο τριχωτό και να το τρίβω. 
–Να το κάνεις απαλά. Να μην σου πέσουν και τα υπόλοιπα. 
–Άσε με ρε μάνα! Αφού στο τέλος θα μείνω καραφλός. Στα 40 μου δεν θα έχω τρίχα πάνω στο κεφάλι μου. 
–Μη λογίζεσαι! Στον άνδρα εκεί βρίσκεται η γοητεία. Δεν ξέρεις ότι οι φαλακροί άνδρες αρέσουν πιο πολύ στις γυναίκες; 
-Μα δεν βλέπεις ρε μάνα; Ξεχειλίζω από τεστοστερόνη. Άσε με κι εσύ!.

       Έτσι όπως ήταν τσαντισμένος, γυρίζοντας από το γιατρό, διάφορες σκέψεις τον πλημμυρίζουν. Το μαλλί προστατεύει το πιο πολύτιμο όργανο που έχει ο άνθρωπος, σκέφτεται. Τον εγκέφαλο δηλαδή. Το κέντρο της δύναμης. Από εκεί εκπορεύονται όλες οι άλλες λειτουργίες. Έτσι συμβαίνει στη φύση. Όταν πρέπει να προστατευτεί ένα όργανο, τότε δημιουργείται ένα τρίχωμα. Ναι, τελικά δεν εξηγείται αλλιώς. Οι γυναίκες είναι πιο έξυπνες από τους άνδρες και η φύση δημιούργησε ένα τρίχωμα για να προστατεύσει τον εγκέφαλό τους.

Μπαίνει στο internet. . .

Η Δαλιδά είπε στον Σαμσών: 
«Τρεις φορές με γέλασες και δε μου φανέρωσες πού βρίσκεται η μεγάλη σου δύναμη». 
Κι αφού κάθε μέρα τον ταλαιπωρούσε με τα λόγια της και τον τυραννούσε, στο τέλος της άνοιξε όλη την καρδιά του και της είπε: 
«Ξυράφι δεν πέρασε ποτέ από το κεφάλι μου. Αν ξυρίσω τα μαλλιά μου, τότε θα χάσω τη δύναμη μου και θα γίνω σαν ένας κοινός άνθρωπος». 
Μόλις του τα έκοψε, οι Φιλισταίοι τον συνέλαβαν, του έβγαλαν τα μάτια και τον έριξαν στη φυλακή. Εκεί τον έδεσαν με χάλκινες αλυσίδες και τον έβαλαν ν' αλέθει με τον μύλο σιτάρι. Ωστόσο τα μαλλιά του κεφαλιού του είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν. 
Όταν ανέκτησε την κόμη του, η δύναμή του επανήλθε και πήρε την εκδίκησή του.

το κείμενο του Θανάση



Η ΕΞΥΠΝΗ ΓΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΘΙΟΣ  ΣΚΥΛΟΣ. (Ένας πνευματώδης διάλογος)

-Αζόρ, κοιμάσαι;
-Γαβ!
-Τι γαβ, ρε ηλίθιε, Δεν μπορείς να μιλήσεις σαν άνθρωπος;
- Μα,  Ζιζέλ., δεν είμαι άνθρωπος, σκύλος είμαι και είναι φυσικό να μιλάω σκυλίσια.
-Κι εγώ είμαι είμαι γάτα αλλά χρησιμοποιώ την ανθρώπινη γλώσσα.
-Γιατί;
-Διότι , ανόητε εκπρόσωπε ενός κατώτερου είδους και φύλου, η ανθρώπινη γλώσσα επιτρέπει να εκφράζω όχι μόνο επιθυμίες και συναισθήματα της στιγμής αλλά και περίπλοκες σκέψεις και υψηλά διανοήματα που γεννάει το θηλυκό μου μυαλό.
-Οι άνθρωποι όμως είναι τα αφεντικά μας. Μας συντηρούν για να ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες σαν να είμαστε αντικείμενα. Και μόνο το γεγονός ότι μας έχουν στειρώσει αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές. Το να χρησιμοποιούμε λοιπόν τη γλώσσα τους αντί της δικής μας είναι ο μέγιστος βαθμός αλλοτρίωσης και εθελοδουλείας.
-Καλώς τονα  τον επαναστάτη! Όλη μέρα αραχτός στο χαλί σηκώνεσαι μόνο, όταν σου βάζουν το λουρί, για να σε πάνε βόλτα και τώρα τάχα αντιστέκεσαι στη σκλαβιά περιφρονώντας την ανθρώπινη γλώσσα. Μάλλον βαριέσαι ή το χειρότερο δεν μπορείς να σκεφτείς φιλοσοφικά ζητήματα και προβάλλεις ανόητες δικαιολογίες.
-Για να το λες εσύ έτσι θα είναι. Δεν είμαι πράγματι σε θέση ο δύστυχος να παρακολουθήσω τη ασύλληπτη σκέψη σου και να αμφισβητήσω την ανώτερη ευφυΐα σου. Χάρη σε αυτή θα καταφέρεις κάποτε να αναρριχηθείς στο εξελικτικό δέντρο και να κατακτήσεις όλα τα δικαιώματα που σου έχουν στερήσει, να γίνει και εσύ άνθρωπος στη θέση του ανθρώπου, να εξουσιάζεις ανθρώπους και άλλα ζώα σαν εμένα και να απολαμβάνεις όλα τα προνόμια του αφεντικού.
-Δεν είναι αυτός ο στόχος μου, χοντροκομμένε χωριάτη! Εγώ θέλω να αναπτύξω τη σκέψη μου σε βαθμό που να μπορώ να απολαμβάνω τις  συζητήσεις για τα πιο λεπτά και υψηλά φιλοσοφικά προβλήματα και να ζήσω την απόλυτη ηδονή της πνευματικής μέθης. Με σένα όμως που έμπλεξα δεν έχω καμιά ελπίδα. Σε παρατάω και πάω να τα φτιάξω με τη μαϊμού του γείτονα που έχει δυναμική προσωπικότητα και διάθεση και χρόνο για πνευματικά ταξίδια.
-Ζιζεεεελ!
-Ωχ! Το αφεντικό! Αγριεμένο ακούγεται.
-Πάλι έσπασες τα πιάτα μωρή άχρηστη, ανόητη και ζημιάρα γάτα. Έλα εδώ να σε χώσω στο κλουβί σου ένα μήνα μπας και βάλεις επιτέλους λίγο μυαλό!

Το κείμενο της Σοφίας


Γενικώς και αορίστως

- Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο έξυπνα, είπε η Έλενα, μια καλοβαλμένη κυρία γύρω στα 60 με διαπεραστικό βλέμμα.

- Σιγά… Απάντησε με ειρωνεία ο Κώστας. Σαρανταπεντάρης, γοητευτικός με κάπως αφηρημένο βλέμμα. 

- Εγώ πάντως συμφωνώ με την Έλενα, πήρε το λόγο η Άσπα. Μια δροσερή 28χρονη.

- Παιδιά, αυτά είναι χαζομάρες και γενικόλογα. Δηλαδή τι θα πει «πιο έξυπνα»; Πετάχτηκε ο Φώτης με το ροδαλό πρόσωπο. Κάπου στα 55 καλοφτιαγμένος, φαινόταν μικρότερος.

- Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εμένα ο παππούς μου έλεγε «Αν είναι να πάρεις σκύλο να είναι θηλυκός, γιατί τα αρσενικά είναι μπουνταλάδες», είπε η Σάσα μια ξανθιά σαραντάρα, αλαφροΐσκιωτη.

- Μαλακίες! Είπε κάποιος. Αυτόν δεν τον είχανε καλέσει. Από πού ξεφύτρωσε, ποιος ξέρει; 35άρης, μορφονιός.

- Ακούστε, επανήλθε η Έλενα με το διαπεραστικό βλέμμα, υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που καλύπτουν πλήρως το θέμα. Δε το λέω εγώ, το λένε οι επιστήμονες, είναι θέμα δομής του εγκεφάλου και ορμονικής  λειτουργίας.

- Σχετίζεται και με την κοινωνική θέση της γυναίκας στον δυτικό κόσμο, είπε η Μάγδα, μια κυρία γύρω στα 65, αριστοκράτισσα.

- Η ανάγκη της γυναίκας να προσαρμοστεί στα νέα κοινωνικά δεδομένα του ρόλου της την καθιστά σαφώς εξυπνότερη! Είπε η Θάλεια γύρω στα 50 με όμορφα χαρακτηριστικά και φωτεινό χαμόγελο. Εργασία, ανατροφή παιδιών, νοικοκυριό…

- Άμισθη εργασία, να λες, πετάχτηκε η αλαφροΐσκιωτη.

- Σωστά, συνέχισε η Θάλεια. Συν το θηλυκό της ρόλο… Και τα πρότυπα ξέρετε έχουν ψηλά τον πήχη. Η γυναίκα στις μέρες μας πρέπει να είναι καλλίγραμμη, περιποιημένη, καλοντυμένη, σέξι….

- Αρά τι; Εμείς δηλαδή κάνουμε πιο λίγα και είμαστε χαζοί; Σταθείτε βρε παιδιά, πήρε τον λόγο ο Κώστας με το κάπως αφηρημένο βλέμμα.

- Δε λέω αυτό, διέκοψε η Θάλεια με το φωτεινό χαμόγελο. Εσείς δεν χρειάστηκε να προσαρμοστείτε σε αυξημένες νέες δεξιότητες.

- Όπως αυτή του να κυνηγάτε εσείς τους άνδρες, ας πούμε; Μιλούσε ο Αχιλλέας που δεν είχε βγάλει κουβέντα τόση ώρα και που δεν ξέρω αν θα ξαναβγάλει και αργότερα. Γύρω στα 50 με ένα άσπρο τσουλούφι, τύπου Παναγιωταρέα στο μαλλί.

- Ε, αφού γίνατε κότες ρε φίλε, απάντησε η 28χρονη. Κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά!

- Εγώ πάντως αρνούμαι να κάνω τον κυνηγό, είπε η αλαφροΐσκιωτη. «Οι άνδρες κυνηγούν. Οι γυναίκες ψαρεύουν» που λέει και ο Ουγκώ.

- Μισό λεπτό να τα βάλουμε λίγο κάτω. Οι γυναίκες έχουν αναλάβει εργασία, ανατροφή παιδιών, νοικοκυριό και πρωτοβουλίες στον έρωτα. Εμάς τι μας θέλετε τότε ρε γκαρντάσια; Ρώτησε το ροδαλό πρόσωπο.

- Να αλλάζετε τις λάμπες, πετάχτηκε η 28χρονη

- Μαλακίες, είπε ο ακάλεστος μορφονιός

- Ρε παιδιά, αυτός ποιος είναι; Ρώτησε η αλαφροΐσκιωτη.

Σταμάτησαν για μια στιγμή όλοι, κοίταξαν πρώτα τον μορφονιό και μετά την αλαφροΐσκιωτη, απορημένοι.

- Τώρα που το σκέφτομαι είπε η Μάγδα η αριστοκράτισσα κυρία, με αυτά και με τα άλλα τους ευνουχίσαμε! Αναλάβαμε σε μεγάλο ποσοστό πράγματα που παραδοσιακά έκαναν οι άνδρες.

- Και εμείς κάνουμε πράγματα που παραδοσιακά έκαναν οι γυναίκες, είπε ο Κώστας.

- Ναι! Αλλά αν το δεις συγκριτικά είναι πολύ λιγότερα.

- Ο William Hazlitt που έζησε γύρω στο 1780 λέει « Οι γυναίκες ποτέ δεν χρησιμοποιούν τη λογική, για αυτό σπάνια έχουν άδικο» Η γυναικεία φύση είναι διαισθητική και συναισθηματική. Αυτό στις μέρες μας έχει χαθεί είπε η Θάλεια.

- Σκεφτείτε το λίγο ο παραδοσιακό ρόλος του άνδρα προστάτη έχει χαθεί, είπε το ροδαλό πρόσωπο.

- Σωστά, οι ιππότες έσωζαν τις δεσποσύνες ακόμα και όταν αυτές δεν ήθελαν να σωθούν… Δεν τις ρωτούσαν. Τις έσωζαν anyway!Είπε η αλαφροΐσκιωτη. Στις μέρες μας αν έρθει κάποιος να σε «σώσει» θα πεις «Άσε φιλαράκι, το ‘χω!»

- Τι εννοείς σώσιμο; Ρώτησε η Θάλια.

- Σου λέει να πετάξω τα σκουπίδια. Άσε του λες, το ‘χω. Να κανονίσω το πετρέλαιο, του λες το ΄χω. Να πάρω ένα στεφάνι για τη κηδεία του γείτονα, το ‘χω! Και κάπως έτσι νομίζουμε ότι τα μπορούμε όλα και στο τέλος τρελαινόμαστε.

- Και αρχίζετε τα χάπια, είπε ο Κώστας.

- Δεν διαφωνώ, είπε Έλενα.

- Αυτό έλειπε, είπαν όλοι μαζί.  

- Και εμείς δεν ξέρουμε από πού πιάσουμε το ζήτημα και αρχίζουμε και εμείς τα χάπια, είπε το ροδαλό πρόσωπο. Εδώ ρε φιλαράκι, υπάρχει περίπτωση να σας φέρουμε άνθη του Αγίου Βαλεντίνου για να διαπιστώσουμε ότι είχατε ήδη αγοράσει για τον εαυτό σας!

- Χάσαμε την επαφή με τη φύση μας, παιδιά είπε η αριστοκράτισσα κυρία. Δε δεχόμαστε την φροντίδα, την προστασία του αρσενικού.

- Καταφέραμε να αναλάβουμε διπλό ρόλο άρα είμαστε εξυπνότερες, αποφάνθηκε η 28χρονη. Για βάλε έναν άνδρα να κάνει όσα κάνουμε!

- Εμείς γιατί να κάνουμε τα δικά σας, μάνα μου; Μαλακές είμαστε; Είπε με αληθινή απορία, ο Κώστας με το κάπως αφηρημένο βλέμμα.

- Ισα ίσα είμαστε πιο έξυπνοι και μένουμε στο ρόλο μας. Stick to the  plan, είπε το ροδαλό πρόσωπο. Έχουμε μεγαλώσει έτοιμοι να αναλάβουμε τα ινία, να δουλέψουμε να φροντίσουμε γυναίκα και οικογένεια. Ήρωες και προστάτες ένα πράμα. Τώρα άμα εσείς δε θέλετε…

- Οι πρίγκιπες του παραμυθιού, τον διέκοψε η 28χρονη.

- Που έγιναν βάτραχοι, συμπλήρωσε η αλαφροΐσκιωτη.

- Έτσι θελήσατε εσείς, έξυπνα μου θηλυκά!!! είπε ο Αχιλλέας, που τελικά ξαναμίλησε.

- Πυρ, γυνή και θάλασσα, Μένανδρος. Είπε ο Κώστας.

- Τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου: Ψωμί, κρασί, φωτιά, γυναίκα, Καζαντζάκης. Είπε το ροδαλό πρόσωπο.

- Ποτέ δεν θα υπάρξει νικητής στη μάχη μεταξύ των δύο φύλων. Υπάρχει υπερβολική συναδέλφωση με τον εχθρό, Κίσσιγκερ, είπε η Θάλεια

- Χαϊδέψτε έναν κύκλο, και θα γίνει φαύλος, Ιονέσκο, είπε η αριστοκράτισσα κυρία.

- Μαλακίες, είπε ο μορφονιός. Τα φάρμακά σας και γρήγορα στα κρεβάτια σας!

- Ρε παιδιά, ποιος είναι αυτός; Ρώτησε πάλι η αλαφροΐσκιωτη.

- Ο ψυχίατρος, είπε το ροδαλό πρόσωπο. Άντε, μάζευε τα να πηγαίνουμε.

***

«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι ηθελημένη και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα. Ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί με πρόσωπα ή καταστάσεις και η συγγραφέας αποδέχεται με απόλυτη συναίσθηση τις όποιες νομικές ή άλλες κυρώσεις»

Σημείωση: Το κείμενο είναι κατά 522 λέξεις μεγαλύτερο και μπορεί να τεθεί εκτός συναγωνισμού. Εναλλακτικά, μπορείτε να διαβάσετε μόνο όποιες 400 λέξεις επιθυμείτε. Βασικά κάντε ότι θέλετε. 

...


το κείμενο του Περικλή



         Θα σου πω στο τέλος γιατί λέμε το ίδιο πράγμα…. Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα, επειδή χρησιμοποιούν κυρίως το πάνω κεφάλι. Πιο κοντά στην τετράγωνη λογική των πραγμάτων, πιο αποτελεσματικά λόγω καλής εστίασης, αποδεικνύονται οι ατμομηχανές της εξέλιξης των πραγμάτων όταν τα πράγματα  εξελίσσονται  με μια λογική ταχύτητα. Περιστασιακώς τα αρσενικά είναι πιο εύστροφα, επειδή χρησιμοποιούν κυρίως το κάτω κεφάλι. Πιο κοντά στα ένστικτα, εμπλέκονται και ξεπερνούν εαυτόν ώστε να μην χαρακτηριστούν ανεπαρκή, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Αποδεικνύονται οι ατμομηχανές της εξέλιξης των πραγμάτων όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με τις προβλέψεις αλλά ανεξέλεγκτα.
       Θα σου πω στο τέλος γιατί λέμε το ίδιο πράγμα. Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα. Αντιλαμβάνονται ακαριαία τις αδυναμίες του αντιπάλου και οδηγούν όλη την ενέργεια στο επίκεντρο της μάχης, βελτιστοποιούν τις τεχνικές άμυνας και επιφέρουν καίρια πλήγματα. Αποδεικνύονται οι καταλύτες των κερδισμένων πολέμων όταν οι πόλεμοι είναι για να κερδηθούν. Ειδικώς τα αρσενικά είναι πιο εύστροφα. Πολεμούν με την ίδια ένταση εμπρός στη μέση και πίσω, δεξιά και αριστερά, μέχρι τελικής πτώσεως και επιφέρουν απρόσμενα πλήγματα. Στα ομαδικά σπορ που απαιτούν σωματική εμπλοκή επιβεβαιώνεται τούτο εδώ και αιώνες.  Αποδεικνύονται οι καταλύτες των κερδισμένων μαχών όταν οι μάχες θεωρούνται χαμένες.
      Θα σου πω στο τέλος γιατί λέμε το ίδιο πράγμα… Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα. Αντιλαμβάνονται τους ενδιάμεσους τόνους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο. Αυτό είναι ευχή και κατάρα. Έχεις δει πόσο δύσκολα ψωνίζουν ; Τελικώς τα αρσενικά είναι πιο εύστροφα. Άμα δουν σκούρο είναι μαύρο, πάει και τελείωσε. Μπορεί καμιά φορά να φοράνε ελαφρώς ανόμοιες κάλτσες αλλά είναι στη στάση στην ώρα τους… Εάν τα τραίνα ξεκινούσαν μόνο με γυναίκες θα ήταν πλοία.
    Θα σου πω στο τέλος γιατί λέμε το ίδιο πράγμα. Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο πέστροφα. Ανεβαίνουν ανάποδα το ποτάμι για να πάνε να γεννήσουν στην τέλεια γούρνα, μερικά αυγά που εάν εκκολαφθούν και γλυτώσουν από τους πελεκάνους θα γίνουν τα πιο ρεμάλια πεστροφάκια in the river. Πρακτικώς τα αρσενικά είναι πιο πέστροφα. Κατεβαίνουν το ποτάμι και τη βγάζουνε καθαρή γιατί οι ψαράδες και οι αρκούδες πιάνουν μονάχα εκείνα τα ψάρια που ανεβαίνουν το ποτάμι. Χάρις σε αυτή τη τεμπελιά των αρσενικών εμείς ξέρουμε ακόμη πως είναι μια πέστροφα που δε τα έχει τινάξει.
      Θα σου πω στο τέλος γιατί λέμε το ίδιο πράγμα. Γενικώς τα θηλυκά είναι πιο περίστροφα. Έχουν μικρότερο σχήμα, την ίδια θανατηφόρο αποτελεσματικότητα και την ευκολία να εξαφανιστούν από τη σκηνή του εγκλήματος. Μετά όλοι κάθονται και κάνουν υποθέσεις ποιος πέρασε από εδώ και τα έκανε πουτάνα. Τα αρσενικά από την άλλη είναι αργόστροφα. Ρεβόλβερ του μεσοπολέμου. Κάθονται και αδειάζουν γεμιστήρες πατ πατ πατ πατ…. Στο τέλος το όλο μαγαζί είναι Βυρηττός, όλοι ξέρουν ποιος πέρασε από εδώ και τα έκανε όλα πουτάνα και μπορεί να μην έχει πέσει κάτω όχι νεκρός ο …θύμας αλλά ούτε ο μεθύστακας από το ακριανό σκαμπώ. Θέλω να πω… στο έγκλημα, τα περίστροφα είναι καλύτερα από τα ρεβόλβερ. Στις μάχες συμμοριών όμως όχι.
    Θα σου πω στο τέλος γιατί λέμε το ίδιο πράγμα. Εσύ χτυπιέσαι ότι γενικώς τα θηλυκά είναι πιο εύστροφα, πράγμα που σε βάζει στο τριπάκι να το υποστηρίξεις με τη στάση της ζωής που δεν σε ευνοεί οπότε γίνεσαι ράκος και αποδεικνύεται ότι τελικώς τα θηλυκά δεν είναι πιο εύστροφα. Εγώ με τη σιγουριά ότι τα αρσενικά δε μπορεί να μην είναι πιο εύστροφα, σκέφτομαι λιγότερο και πράττω περισσότερο οπότε επειδή κάνω πολλά κάνω και μαλακίες από τις οποίες αποδεικνύεται τελικά ότι τα αρσενικά δεν είναι πιο εύστροφα.
    Τώρα θα σου εξηγήσω, γιατί λέμε το ίδιο πράγμα. Τι ΔΕ καταλαβαίνεις ;     

το κείμενο του Αχιλλέα

Ούτε φάρσα, ούτε ιός. Εγώ είμαι. Αψηλλέας Αυνανώστου.
 Καταγγελίαν φέρω προς κάθε  διαδικτυακό φίλο που σέβομαι και αγαπώ και θέλω εμμείνει εις την εκτίμησην που απολαμβάνω
("δια το άτομόν μο"... παύση-αεροπλάνο... βίσυνο... ) Χάρυ Κλύν
Κλαίω...
Μελένηα Απνιγιώτου
Από την ορεινή Κλαίουσα.
Την ξέρετε; Ένα κλικ στο Facehook και τσακ, τσιμπάτε την...
Κλαίω...
Πριν χρόνια, το 2009 νομίζω, μου έστειλε με ένα ανώνυμο e-mail, "θέλεις να γίνουμε φίλοι"; 
Πως με βρήκε... δεν μου είπε ποτέ.
Πιστεύοντας πως πρόκειται για φάρσα, απάντησα "Δώσε μου το κινητό σου". Μου το έδωσε. Τηλεφώνησα. Μιλήσαμε. Κλείσαμε ραντεβού στην Ξέλυσσα. Πήγαμε σε ξενοδοχείο. Το ξανακάναμε κι άλλες φορές αργότερα στη Κατταλονίκη. Κάποια στιγμή, για λόγους που δεν χρειάζεται τώρα να αναφέρω της ζήτησα να μην ήμαστε άλλο εραστές αλλά να μείνουμε δυο καλοί φίλοι. Η απάντηση της ήταν "ή εραστές ή τίποτα" άλλους φίλους δεν θέλει, έχει μπόλικους, έναν καλό εραστή θέλει.
Κλαίω...
Έτσι, σε απόσταση δυο χρόνων από την γνωριμία μας, αποφάσισα να μην ξανακρεβατωθούμε και μου απαγόρεψε κάθε επικοινωνία, εκτός εάν άλλαζα γνώμη.
Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, με μια δήθεν αφορμή που βρήκε, άρχισε να με ζητάει πίσω, άλλαξε γνώμη και θέλει τώρα φιλίες. Έλα μου όμως τώρα που την ήθελα έξω απ τη ζωή μου, γιατί φοβόμουν την ψυχική της αστάθεια... Μα κάθε τέλος και μια νέα αρχή...
Μου τηλεφωνεί διαρκώς, ακατάσχετα, ακατάλληλες ώρες, μια θέλει καφέ, μια σεξ, μια να τη λυπηθώ και μια να της κάνω παρέα, λες και δεν έχω κι εγώ μια ήδη ζόρικη ζωή να αντέξω. Γνωρίζω πως ακούει συνεχώς ένα νευρικής φύσης σφύριγμα στο μυαλό της που οι γιατροί είπαν πως δεν θεραπεύεται, κατάλαβα πως είναι καταθλιπτική, διπολική ίσως, γιατί έκανε κάποιες απόπειρες αυτοκτονίας στο παρελθόν κατα δικές της παλιότερες δηλώσεις, τη λυπόμουν, αλλά ένα τέτοιο άτομο με τέτοια ψυχοπαθολογία και διακυμάνσεις, δεν το ήθελα στη ζωή μου. Της ζητούσα ευγενικά να με αφήσει ήσυχο, της έκρυβα επιμελώς πως είχα χωρίσει, μη γίνει μεγαλύτερη κολλιτσίδα, η Μελένηα όμως βγήκε πιο σκληρή και από τους Μπρους, Γουίλις και Λη μαζί.
Κλαίω...
Ξαφνιάστικα όταν είδα να πλησιάζει όλους τους φίλους μου στο Facehook ξεκινώντας από τους πιο κοντινούς μου. Της ζητούσα ευγενικά να πάψει να τους τριγυρίζει, αλλά δεν είχε τέτοιο σκοπό. Ήθελε λέει να τους έχει από κοντά που θα έγραφε και ένα βιβλίο. Στο μεταξύ, η Νέλη, που είμαι και σήμερα μαζί της, ενοχλούνταν υπερβολικά από τα συχνα της τηλεφωνήματα και επειδή ήμουν σφόδρα ευγενικός μαζί της στο τηλέφωνο, με κατηγορούσε πως ήθελα να διατηρώ πρόσβαση στη Μελένηα για κανένα στα γρήγορα κάπου-κάπου. Κατανοητό ως εδώ;
Ωραία... Κλαίω...
Επέμενε να  απαντάω μόνο ορθά-κοφτά-εχθρικά, να βρίζω και λιγάκι, να με μισήσει κάπως, γιατί έτσι θα πάψει να με ενοχλεί... Ανεπηρέαστος αρχικά, συνέχισα τα ευγενικά μου παράπονα στην Μελένηα. Καυγάδες όμως συνεχώς με την Νέλη και σε ένα καυγά που πήρε η Μελένηα, την σκυλόβρισα απ' τα νεύρα μου, με σκυλόβρισε κι εκείνη, σκυλόβριζε και η Νέλη εμένα...
Κλαίω...
 Μάτην όμως... συνεχίστηκαν τα τηλεφωνήματα και ούτε λόγος να σταματήσει... Τώρα μου ζητούσε τον λόγο και να επανέλθω στην τάξη. Έγινα η εμμονή της... Εκτός τα αιτήματα φιλίας στους φίλους μου, άρχισε να τους συναντάει κι από κοντά, (κάποιοι μου το σφύριξαν) Έπίσης, έφτιαχνε ψεύτικα προφίλ και όπου έβρισκε δικό μου σχόλιο, έμπαινε με το ψεύτικο προφίλ και άφηνε κάποιο υπονοούμενο, μια κακία... κάτι για να βρωμίζει με την παρουσία της το μέρος που περνάω. Τα μπλοκάριζα τα ψευτοπροφίλ της (συμβουλή του Facehook, που με παρέπεμψε επίσης σε αστυνομίες-δίκες-έξοδα-άλλο τίποτα;) αλλά έφτιαχνε καινούργια. Σχολίαζε δυσμενώς, έβαζε σ' αυτά συνεχώς δημοσιεύσεις εναντίον των δικών μου δημοσιεύσεων και σχολίων και περίμενε να της κάνω πάλι αποκλεισμό. Άλλοτε έλεγα "άστην μωρέ ώχ" κι άλλοτε την απέκλεια... Κάποια στιγμή, έφτιαξε το Α.Ν. Παπαγιωτόπουλος κι αποφάσισα να κάνω πως δεν την πήρα χαμπάρι.  Όλα φαίνονταν να ηρεμούν, κάποια like έκανε σπάνια σε κάποια μου σχόλια τυχαία δήθεν, στα προφίλ των "κοινών" πλέον "φίλων μας". Έκανα πως δεν καταλάβαινα. Φυλαγόταν κι αυτή αθέατο φίδι...
Τώρα στα τελευταία μου, που άρχισα να εκδίδω κάτι χαζοποιηματάκια και διηγηματάκια, η Μελένηα πιστεύοντας πως η επιτυχία ήρθε, σαν πολύ ήσυχο με άφησε και βρήκα χρόνο να ανασκουμπωθώ αλλά ακόμα δεν την βάζω στο κρεβάτι μου να κάνουμε μαζί αέρα, ξαναπαθιάστικε.
Κλαίω...
"Και συγγραφέας και σεναριογράφος και ποιητής και στιχουργός και ηθοποιός και τραγουδιστής και ταυτόχρονα τόσο μεγάλο αρχίδι"  γράφει και ξαναγράφει αχόρταγα στον τοίχο της και "Ένας νέος παράφωνος Σαββόπουλος γεννήθηκε" ντάξ, είχε ένα δίκιο για τη φωνή μου, ηχογραφούσα κάτι τσάτρα πάτρα εκτελέσεις κι εγώ...
Άρχισε όμως να μου έρχεται στις παρουσιάσεις βιβλίων στην Αθήνα...
Η μια παρουσίαση όμως στις 15 αναβλήθηκε για τις 29 αλλά δεν πήγα λόγω δουλειάς, "αγρίεψε" και πατάει πλέον "ουάου" σε σχόλια που κάνω στους ποιητές που συνεκδιδόμαστε. Αυτό δεν το θέλω...
Ή ναύ ή συνάφ. Κλαίω...
Αναγνωρίζω πως έχω νικηθεί κατά κράτος στον πόλεμο που της άνοιξα ο ίδιος νομίζοντας πως θα φέρω το ποθητό "αντίο"... Εξετάζω τις παραμέτρους, βρίσκω πως η μόνη κίνηση που μου αφήνει να κάνω, με τις δικές της φορσέ, είναι να αποδεχτώ το αίτημα φιλίας που υποτίθεται πως αποζητά όλο αυτόν τον καιρό. Νομίζοντας λοιπόν πως πατάω το κουμπί της, πατάω το κουμπί της και περιμένω. Κρυφογελάω. Λέω, θα πάθει πλάκα. Σας έχω όλους μάρτυρες πως πετάω διάφορα χαζά και ρηχά συχνά πυκνά. Ξέχασα και την ψυχοπάθεια της, τα ξέχασα όλα. Θα έρχεται λέω σε παρουσιάσεις να μου πετάει σπόντες, νερό, τούρτες, χαστούκια, να πιάνει να εκμυστηρεύεται ψεύδη ανάκατα με αλήθειες δήθεν μυστικά σε παρευρισκόμενους, να τους δίχνει ίσως γράμματα από την ανάρμοστη υβριστική μου αλληλογραφία που σκοπό είχε να της γίνω μισητός, πως είμαι ένας φασίστας πια, πως θα την πνίξω μέσα στό ίδιο της το σκατό, πως αν δεν πάψει να προσκαλεί τους φίλους μου δήθεν καλοκάγαθα να παρουσιάσουν το βιβλίο τους στην ορεινή Κλιάνουσα θα την ξεμπροστιάσω στον άντρα της, στα παιδιά της, στην κομμώτρια, στον παπά... πως ... πως... πόσα θεομίσητα 'ναθεμά με;
Κλαίω...
Πατάω του Α.Ν. Παπαγιωτόπουλου λοιπόν αίτηση φιλίας και περιμένω. Σιγή ασυρμάτου. Του ιπτάμενου πουλιού η κουτσουλίτσα, απ' του πρωκτούλη του το φλαπ, μέχρι της μαύρης γης τη λάσπη, συριγμός βόμβας, τέτοια σιγή η Μελένηα. Έπειτα ο ήλιος, για να μην ακουστεί ούτε βλέφαρο, τέντωνε τα μάτια μέχρι να περάσει κάποιο σύννεφο να  κρυφτεί, για να τα ανοιγοκλείσει.
Κλαίω...
Ώσπου κάποια στιγμή έσπασε τη σιωπή της με τρεις δημοσιεύσεις. Στην πρώτη υποσχόταν "θα σπείρει πανικό σαν εναλλακτική καλλιέργεια" στη δεύτερη ένα εκτενές σχόλιο του Μαξ Σέλερ για την μνησικακία και στην τρίτη πάλι εκείνο το "Και συγγραφέας και σεναριογρ... τόσο μεγάλο αρχίδι".
Το περίμενα, αλλά εκεί ξύπνησα. Πλανώμην να κάνω τον(την) Α.Ν. Παπαγωτόπουλο φίλο... Η Μελένηα θα πηγαίνει στις εκδηλώσεις που συμμετέχω, μπας και τη λυπηθώ και την πάω σε κανένα φτηνό ξενοδοχείο μετά. Εγώ δεν θα ευχαριστούσα ποτέ τον (την) Α.Ν. Παπαγιωτόπουλος για την ακάματη προσπάθεια να έρθει στις εκδηλώσεις μας να με τιμήσει για να υπάρχει συστολή ως προς την ενόχληση ανάμεσα στους ποιητάδες. "Δεν θες γαμήσι; Δεν έχει λύση" σαν να την ακούω να λέει συνεχώς μέσα το μυαλό μου πια.
Κλαίω...
Έχω αρχίσει να παθαίνω κάτι...
Ξαφνικά μπαίνει σε κάποια σχόλια μου στους ποιητάδες και βάζει εκείνη την κόκκινη φάτσα του θυμού, σημάδι πως τσαντίστηκε τώρα για τα καλα. Το πράγμα έχει ξεφύγει. Η λογική μου άρχισε να πλάθει πίνακες του Νταλί...
Μάλλον πεθαίνω κι εγώ από κατάθλιψη. Πώς αλλιώς εξηγείτε εσείς που τα χέρια μου κρατάνε το σχοινί και το σαπούνι όλο κοντύτερα στο πηγούνι μου, όρθιος πάνω στην καρέκλα, ακριβώς κάτω από τη λάμπα που έπειτα από τόσο καιρό που κάηκε, σήμερα αλλάζω;
Κλαίω...
Δεν ξέρω αν τα έγραψα όλα αυτά πριν ή μετά, αν είμαι άλλη μια αόρατη παρουσία, αν αυτή τη στιγμή με διαβάζετε ή αν αντί να περνά η ζωή μπροστά απ τα μάτια μου χάλασε η κασέτα και διαβάζει αποτυχημένα σκισμένα πεταμένα στα σκουπίδια σενάρια θρίλερ στο Χόλυγουντ, για τώρα μόνο ή για πάντα, ή τι θα σκεφτείτε, πώς είναι δυνατόν να φτάνει αυτό στα χέρια σας πια, αν φτάνει, που εγώ δεν είμαι εγώ και όλα αυτά που φοβάμαι ήρθαν για μένα χωρίς εμένα, για το καλό μου για το κακό μου, όπως αγαπάτε πάρτε το... Διαβάζω το τελευταίο της δημοσίευμα, "Παίζεις εσύ με τα συναισθήματα μου; Εγω θα παίξω με το μυαλό σου. Εγώ θα ξενερώσω. Εσύ όμως θα τρελαθείς" Α.Ν. Παπαγιωτόπουλος. Εκείνη τη στιγμή, παίρνει το μάτι μου τον φίλο μου τον Πάνο που της πάτησε μόλις χαμογελάκι στο "θα σπείρω πανικό" της. Αθώε φίλε μου, είπα...
Κλαίω...
Έσκυψα τελευταία φορά να δω το ιδιόχειρο σημείωμα που καρφίτσωσα στο στήθος μου, το διαβάζω ανάποδα ξέροντας τι γράφει και κλοτσάω την καρέκλα κάτω απ' τα πόδια μου επαναλαμβάνοντας στο νου για τελευταία φορά το ίδιο φρικτό δίδαγμα που είχε να μου δώσει κι αυτός ο πλανήτης, "ΓΕΝΙΚΩΣ ΤΑ ΘΗΛΥΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΑ"...

Νέος διαγωνισμός μικρού κειμένου έως 14/2


 Δ Ι Α Γ Ω Ν Ι Σ Μ Ο Σ   Σ Υ Γ Γ Ρ Α Φ Η Σ
Παίρνω λοιπόν τη σκυτάλη από τον Πάνο και σας προ(σ)καλώ να γράψουμε ένα ..πόνημα έως 400 λέξεις το οποίο να συμπεριλαμβάνει ως τίτλο ή μέσα στο κυρίως κείμενο τη προχθεσινή δήλωση (κρότου λάμψης) της Βάντας μας :
"ΓΕΝΙΚΩΣ ΤΑ ΘΗΛΥΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΑ"
Τα κείμενα θα δημοσιευθούν στο blog μας με τη σειρά υποβολής τους και ο σχολιασμός τους θα γίνει σε ειδική συνάντηση στο πατάρι του cafe Chilai 14/2 στις
7.30 ανήμερα της αποφράδας ημέρας ( ή νύχτας) του Αγίου Βαλεντίνου.
Καλές εμπνεύσεις , πέρας υποβολής μεσάνυχτα 13/2

Ο διαγωνισμός μας : Διάλογος πάνω σε φωτο του Πάνου

Φωτογραφία του Πάνος Καραδούκας.                
 
- Κι αν είναι κορίτσι ;
Πάνος Καραδούκας
(Ειναι η συμμετοχη μου στο διαγωνισμό... Ξερω λειπουν 196 λεξεις)

____________________________
-Έχει κάτι ψαράκια μέσα.
- Τώρα, δε ξέρω, είμαστε καλά εδώ ;
- Θα χαλαρώσεις κάποια στιγμή ;
-Πρέπει να είμαστε προσεκτικότεροι Μπάμπη.
-Μα δεν έχει ψυχή.
-Περνάνε τα καραβάκια στα είκοσι μέτρα.
-Τα καραβάκια έχουν Γιαπωνέζους.
-Άμα μας δούμε θέμα, σε διαγωνισμό φωτογραφίας, θα σου πω εγώ.
-Ρε μωρό μου, ζήσε τη στιγμή. Ποιος θα ασχοληθεί με τις πλάτες δυο τυχαίων ;
-Ξέρω εγώ, ο κάθε κερατάς παίρνει μια μηχανή και βγαίνει κυνήγι.
-Είμαστε μονάχοι σου λέω , γύρνα και δες !
-Δε γυρνάω, τουλάχιστον από πίσω δεν είμαι αναγνωρίσιμη.
-Εμένα πάντως με ξενέρωσες, θέλεις να φύγουμε ; Τι ψύχωση….
-Να είμαστε προσεκτικότεροι θέλω… Ο δικός μου γυρνάει όλη μέρα εδώ με μια τσάντα μηχανές στον ώμο.
-Ποιος ο Πάνος ;
click


Περικλής Μηλώσης
____________________________________________

  -Μα... Τι λες τωρα?
Μονο μιλουσαμε. Και...ναι. Ηταν τυχαιο.
Μια τυχαια συναντηση.


-Γκριζα και γαλανη!!! Ακυμαντος ο κολπος.

-Καλα...Δεν το πιστευω. Ναι, ειμαστε φιλοι απο παλια. Πολυ παλια.

-Το γκριζο προκυπτει απ τα μικρα συννεφακια απεναντι. Ο παππους μου ελεγε "λιγα συννεφακια πανω στον Ολυμπο...Περιμενε κακοκαιρια.

-Τι εννοεις "ποσο παλια?" Ειμασταν παιδια. Κατι εντελως αθωο.

-Η ατμοσφαιρα ειναι διαφανη αλλα αυτη η ηρεμια...Ισως.. Καμμια καταιγιδα?

-Ναι, ενταξει.. Ενα φλερτακι. Αθωο. Ειμασταν παιδια.

-Την μυριζω την καταιγιδα. Μη σου πω, την αγαπω. Η βιαιοτητα της σ απελευθερωνει. Και μετα απολαμβανεις την καλωσυνη της φυσης.Οταν μερωνει.

-Πραγματικα τωρα, ζηλευεις αυτο το τοσο παλιο αισθημα?
Δεν σου εχω μιλησει γιατι ηταν τιποτα. Ασημαντο.

-Μεσα στην καταιγιδα νιωθεις την ασημαντοτητα του ηχου σου. Μεσα στην βροντη του θειου, η θνητοτητα ειναι ηχηρη.

-Μα...ναι, μου αρεσε. Ηταν ομορφο αγορι. Ειναι.

-Και η πολη!!! Πως φαινεται παρατεταγμενη απεναντι. Ετοιμη να βουτηξει στον κολπο!! Την αγαπω.

-Αν τον αγαπησα? Νομιζω οτι... Δεν ξερω. Ισως ηταν πιο....
Ξερεις.. Οχι τοσο εγκεφαλικο.

-Αυτο το κομματι της, ετσι, στα ορια της υγρης και γηινης επαφης της, διπλα στο κυμα και τους απαλους λοφους της, τον Χορτιατη και τον Ολυμπο μακρια, δενει αυτην την ωρα.
Ειμαι κολλημενος μαζι της.

-Εννοω οτι ηταν πιο χειροπιαστη η σχεση. Δεν ειχε να κανει με αγαπη ρομαντικη. Αν θελεις, ειχε στοιχεια παθους. Πως να το πω?.. Χημεια... Δεν ξερω.

-Τωρα αυτην την ωρα, η σχεση μου μ αυτην την ακτη του κοσμου γινεται σχεση παραφορου ερωτα.

-Το παθος γλυκε μου δεν ξαναζεσταινεται. Χλιαρο? Δε λεει.
Απλα βρεθηκαμε για μια τελευταια φορα. Ισως να ξορκισουμε το παλιο απωθημενο του ανολοκληρωτου. Ισως απο περιεργεια. Μην περιμενεις να σου απαντησω σ αυτο. Δεν ξερω.

-Γλυκεια μου, μ επιασε φιλοσοφικος και ποιητικος οιστρος. Ειναι η ωρα?..
Κι εσυ τοσο σιωπηλη..Χωρις μια κουβεντα, εχεις υποστει την ποιητικη μου φλυαρια..
Σε λιγο νυχτωνει. Παμε?

Τελος.

Ξερω οτι ξεπερασα τον αριθμο των λεξεων. Ξερω οτι δεν ειναι σωστα επιμελημενο.
Ομως σαν επιμελης bohemian, παιρνω μερος σ ολους τους διαγωνισμους της υπολοιπης προικισμενης ομαδας.
Ευχαριστω.

Βάντα Γαλαζούδη 
______________________________________________


-Λοιπόν;
-Τι;
-Χλώμιασες.
-Εγώ;
-Εσύ.
-Αχ, σε παρακαλώ μ' αυτά τα ακαταλαβίστικα...
-Που ήσουν εχθές το απόγευμα;
-Σου είπα. Με την Κλαίρη. Είχε γενέθλια. Πήγαμε στου Μαλλιακουβάρια για καφέ και παγωτό.
-Αλλά γύρισες αργά στο σπίτι.
-Μετά πήγαμε σινεμά.
-Πού;
-Στο σινέ Ρομαντζουλί. Παίζει "Ο εραστής έρχεται".
-Ο εραστής έρχεται;
-Ναι...
-Για ξαναδές, τι βλέπεις;
-Δεν ξέρω.
-Δεν ξέρεις ε;
-Όχι.
-Είσαι εσύ. Με τον εραστή σου. Χτές απόγευμα. Στο λιμάνι.
-Πώς αποδεικνύεις πως είμαι εγώ;
-Με ζουμ στην πλάτη. Οι ελιές σου. Είναι όλες εκεί.
-Θέλεις κάτι να μου πεις τώρα;
-Αυτή η φωτογραφία είναι το δωρεάν μου εισιτήριο προς την ελευθερία.
-Ποιός την τράβηξε;
-Εγώ φυσικά.
-Πώς το αποδεικνύεις αυτό;
- Βλέπεις το λογότυπο. (C) PAVLOS KARALOUKAS
-Και τι λέει το προγαμιαίο συμφωνητικό;
-Πως ακόμη κι αν δεν φαίνεσαι σωστή, μπορώ να σε χωρίσω, χωρίς να πάρεις δεκάρα.
-Θα την κρατήσω τη φωτογραφία.
-Θα τυπώσω άλλη.
-Μόνο έναν όρο είχα στο συμφωνητικό. Να μη μου πεις ποτέ ψέματα. Ένα μόνο ψέμα και φεύγω διεκδικώντας τη μισή περιουσία.
-Είπα ψέματα;
-Στο λιμάνι καθήσαμε δέκα λεπτά. Φεύγοντας σου τηλεφώνησα. Για άκου αυτό...
(-Αγαπούλα μου, ηχογραφώ πάλι την φωνούλα σου για να την ακούω αργότερα. Πού είσαι;
-Στο Ελσίνκι...)


Αχιλλέας Αναγνώστου
_____________________________________________

  
- Είπα να πάω φεστιβάλ, αίθουσα είναι αυτή στο Ολύμπιον; 
- Είναι θεσμός. 
- Δεν καταλαβαίνω Πέτρο, να είναι κανείς σινεφίλ και να μην απαιτεί καλύτερη οθόνη. Εγώ από εκεί βγαίνω με αυχενικό. Μικρή οθόνη και ψηλά. 
- Υπερβολική! Μετά πήγατε για φαγητό; 
- Ναι, στο «Ανατολικό», στη Βενιζέλου. 
- Καλό; 
- Φαγητό ωραίο, ανατολίτικες γεύσεις, το μέρος λίγο έντεχνο, το πάτωμα σαν να μην είχε καθαριστεί ποτέ, άτσαλα τοποθετημένα τα τραπέζια, άβολα καθίσματα. 
- Πάλι υπερβολική. Με το θέατρο ξεκίνησες; 
- Ναι, δυστυχώς το περσινό υπόγειο έγινε πιο υπόγειο. Ευτυχώς ένας τοίχος γλίτωσε το μαύρο και είναι πράσινος. 
- Μαρία, που θα βρουν χρήματα να νοικιάσουν ρετιρέ με θέα; 
- Σωστό και αυτό. Και το μαύρο βοηθά λέει στη συγκέντρωση. 
- Τι έργο θα ανεβάσετε; 
- Τους πνεύμονες του Macmillan. 
- Θα σε βοηθήσει η υποκριτική να ξορκίσεις παλιούς δαίμονες; 
- Αποφάσισα ότι δεν θα ασχοληθώ άλλο. Έτσι και αλλιώς δεν θα είμαι εγώ χωρίς αυτούς και ο χρόνος φεύγει σαν νερό. 
- Οι γονείς; 
-Η μαμά φροντίζει εμένα και το μπαμπά, ο μπαμπάς αναρωτιέται γιατί η καστανιά δεν έδωσε κάστανα. Βλέπουμε ειδήσεις, αναστενάζουμε και ξαναγυρίσουμε στο θέμα της καστανιάς, κάτι λείπει από το χώμα. Καλά είμαστε.

-Εσύ πώς τα περνάς;


Μαρία Σκουντούρογλου

_______________________________________________

 -Θα ζήσουμε μαζί για πάντα (είπε αυτός).
 -Το ποτέ και το πάντα είναι μεγάλη κουβέντα, όμως το τώρα είναι που έχει σημασία (σκέφτηκε αυτή) και άπλωσε το χέρι της στο δικό του.

Εύα Παπαγεωργίου

___________________________________________________

-Δεν είναι πανέμορφη;
-Ποια; Η ξανθιά του απέναντι διαμερίσματος;
-Όχι αγάπη μου. Η πόλη απέναντί μας. Μένουμε τόσο καιρό μέσα στα σπλάχνα της και δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να είναι τόσο όμορφη. Έπρεπε να την δω από απόσταση.
-Για να δω κι εγώ……μμμ καλά λες, είναι πραγματικά υπέροχη. Ίσως θα έπρεπε να πάω να μείνω κι εγώ σε κάποιο διαμέρισμα απέναντι για να δεις και να συνειδητοποιήσεις πόσο όμορφη είμαι!
-Μα αγάπη μου, πριν σε γνωρίσω και σε ζήσω από κοντά σε έβλεπα για πολύ καιρό από μακριά και σε έβρισκα πανέμορφη. Έτσι σε ερωτεύτηκα και έγινα δικός σου.
-Κι από τότε άρχισες να απομακρύνεσαι ανεπαίσθητα και μοιραία…παρότι είσαι πάντα εδώ, δίπλα μου, σύντροφος πιστός.
-Μα εγώ….
-Λες να μας έχει ακολουθήσει και εδώ και να μας παρακολουθεί;
-Ποιος;
-Ο επιθεωρητής Μολνταμπάνο φυσικά.
-Μα γιατί να μας παρακολουθεί; Δεν κάναμε κανένα έγκλημα.
-Μα για να μάθει που έχουμε κρύψει το πτώμα του φουκαρά του Ισόβιου Έρωτα.
-Αγάπη μου διαβάζεις πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα και τα έχεις μπερδέψει λίγο. Σου θυμίζω ότι ο Έρωτας αυτός δεν λέγεται Ισόβιος αλλά Ισοβίτης και εκτίει την ποινή του κάπου βαθειά μέσα μας στη ωραία φυλακή του.
-Πάμε στο σπίτι μας να δούμε τηλε…όραση



Θανάσης Τσίρος

_______________________________________________

Σχολιάστε ελεύθερα συνδεμένοι στο g-mail σας, πατώντας εδώ κάτω στο "σχόλια :