Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Ο διαγωνισμός μας : Διάλογος πάνω σε φωτο του Πάνου

Φωτογραφία του Πάνος Καραδούκας.                
 
- Κι αν είναι κορίτσι ;
Πάνος Καραδούκας
(Ειναι η συμμετοχη μου στο διαγωνισμό... Ξερω λειπουν 196 λεξεις)

____________________________
-Έχει κάτι ψαράκια μέσα.
- Τώρα, δε ξέρω, είμαστε καλά εδώ ;
- Θα χαλαρώσεις κάποια στιγμή ;
-Πρέπει να είμαστε προσεκτικότεροι Μπάμπη.
-Μα δεν έχει ψυχή.
-Περνάνε τα καραβάκια στα είκοσι μέτρα.
-Τα καραβάκια έχουν Γιαπωνέζους.
-Άμα μας δούμε θέμα, σε διαγωνισμό φωτογραφίας, θα σου πω εγώ.
-Ρε μωρό μου, ζήσε τη στιγμή. Ποιος θα ασχοληθεί με τις πλάτες δυο τυχαίων ;
-Ξέρω εγώ, ο κάθε κερατάς παίρνει μια μηχανή και βγαίνει κυνήγι.
-Είμαστε μονάχοι σου λέω , γύρνα και δες !
-Δε γυρνάω, τουλάχιστον από πίσω δεν είμαι αναγνωρίσιμη.
-Εμένα πάντως με ξενέρωσες, θέλεις να φύγουμε ; Τι ψύχωση….
-Να είμαστε προσεκτικότεροι θέλω… Ο δικός μου γυρνάει όλη μέρα εδώ με μια τσάντα μηχανές στον ώμο.
-Ποιος ο Πάνος ;
click


Περικλής Μηλώσης
____________________________________________

  -Μα... Τι λες τωρα?
Μονο μιλουσαμε. Και...ναι. Ηταν τυχαιο.
Μια τυχαια συναντηση.


-Γκριζα και γαλανη!!! Ακυμαντος ο κολπος.

-Καλα...Δεν το πιστευω. Ναι, ειμαστε φιλοι απο παλια. Πολυ παλια.

-Το γκριζο προκυπτει απ τα μικρα συννεφακια απεναντι. Ο παππους μου ελεγε "λιγα συννεφακια πανω στον Ολυμπο...Περιμενε κακοκαιρια.

-Τι εννοεις "ποσο παλια?" Ειμασταν παιδια. Κατι εντελως αθωο.

-Η ατμοσφαιρα ειναι διαφανη αλλα αυτη η ηρεμια...Ισως.. Καμμια καταιγιδα?

-Ναι, ενταξει.. Ενα φλερτακι. Αθωο. Ειμασταν παιδια.

-Την μυριζω την καταιγιδα. Μη σου πω, την αγαπω. Η βιαιοτητα της σ απελευθερωνει. Και μετα απολαμβανεις την καλωσυνη της φυσης.Οταν μερωνει.

-Πραγματικα τωρα, ζηλευεις αυτο το τοσο παλιο αισθημα?
Δεν σου εχω μιλησει γιατι ηταν τιποτα. Ασημαντο.

-Μεσα στην καταιγιδα νιωθεις την ασημαντοτητα του ηχου σου. Μεσα στην βροντη του θειου, η θνητοτητα ειναι ηχηρη.

-Μα...ναι, μου αρεσε. Ηταν ομορφο αγορι. Ειναι.

-Και η πολη!!! Πως φαινεται παρατεταγμενη απεναντι. Ετοιμη να βουτηξει στον κολπο!! Την αγαπω.

-Αν τον αγαπησα? Νομιζω οτι... Δεν ξερω. Ισως ηταν πιο....
Ξερεις.. Οχι τοσο εγκεφαλικο.

-Αυτο το κομματι της, ετσι, στα ορια της υγρης και γηινης επαφης της, διπλα στο κυμα και τους απαλους λοφους της, τον Χορτιατη και τον Ολυμπο μακρια, δενει αυτην την ωρα.
Ειμαι κολλημενος μαζι της.

-Εννοω οτι ηταν πιο χειροπιαστη η σχεση. Δεν ειχε να κανει με αγαπη ρομαντικη. Αν θελεις, ειχε στοιχεια παθους. Πως να το πω?.. Χημεια... Δεν ξερω.

-Τωρα αυτην την ωρα, η σχεση μου μ αυτην την ακτη του κοσμου γινεται σχεση παραφορου ερωτα.

-Το παθος γλυκε μου δεν ξαναζεσταινεται. Χλιαρο? Δε λεει.
Απλα βρεθηκαμε για μια τελευταια φορα. Ισως να ξορκισουμε το παλιο απωθημενο του ανολοκληρωτου. Ισως απο περιεργεια. Μην περιμενεις να σου απαντησω σ αυτο. Δεν ξερω.

-Γλυκεια μου, μ επιασε φιλοσοφικος και ποιητικος οιστρος. Ειναι η ωρα?..
Κι εσυ τοσο σιωπηλη..Χωρις μια κουβεντα, εχεις υποστει την ποιητικη μου φλυαρια..
Σε λιγο νυχτωνει. Παμε?

Τελος.

Ξερω οτι ξεπερασα τον αριθμο των λεξεων. Ξερω οτι δεν ειναι σωστα επιμελημενο.
Ομως σαν επιμελης bohemian, παιρνω μερος σ ολους τους διαγωνισμους της υπολοιπης προικισμενης ομαδας.
Ευχαριστω.

Βάντα Γαλαζούδη 
______________________________________________


-Λοιπόν;
-Τι;
-Χλώμιασες.
-Εγώ;
-Εσύ.
-Αχ, σε παρακαλώ μ' αυτά τα ακαταλαβίστικα...
-Που ήσουν εχθές το απόγευμα;
-Σου είπα. Με την Κλαίρη. Είχε γενέθλια. Πήγαμε στου Μαλλιακουβάρια για καφέ και παγωτό.
-Αλλά γύρισες αργά στο σπίτι.
-Μετά πήγαμε σινεμά.
-Πού;
-Στο σινέ Ρομαντζουλί. Παίζει "Ο εραστής έρχεται".
-Ο εραστής έρχεται;
-Ναι...
-Για ξαναδές, τι βλέπεις;
-Δεν ξέρω.
-Δεν ξέρεις ε;
-Όχι.
-Είσαι εσύ. Με τον εραστή σου. Χτές απόγευμα. Στο λιμάνι.
-Πώς αποδεικνύεις πως είμαι εγώ;
-Με ζουμ στην πλάτη. Οι ελιές σου. Είναι όλες εκεί.
-Θέλεις κάτι να μου πεις τώρα;
-Αυτή η φωτογραφία είναι το δωρεάν μου εισιτήριο προς την ελευθερία.
-Ποιός την τράβηξε;
-Εγώ φυσικά.
-Πώς το αποδεικνύεις αυτό;
- Βλέπεις το λογότυπο. (C) PAVLOS KARALOUKAS
-Και τι λέει το προγαμιαίο συμφωνητικό;
-Πως ακόμη κι αν δεν φαίνεσαι σωστή, μπορώ να σε χωρίσω, χωρίς να πάρεις δεκάρα.
-Θα την κρατήσω τη φωτογραφία.
-Θα τυπώσω άλλη.
-Μόνο έναν όρο είχα στο συμφωνητικό. Να μη μου πεις ποτέ ψέματα. Ένα μόνο ψέμα και φεύγω διεκδικώντας τη μισή περιουσία.
-Είπα ψέματα;
-Στο λιμάνι καθήσαμε δέκα λεπτά. Φεύγοντας σου τηλεφώνησα. Για άκου αυτό...
(-Αγαπούλα μου, ηχογραφώ πάλι την φωνούλα σου για να την ακούω αργότερα. Πού είσαι;
-Στο Ελσίνκι...)


Αχιλλέας Αναγνώστου
_____________________________________________

  
- Είπα να πάω φεστιβάλ, αίθουσα είναι αυτή στο Ολύμπιον; 
- Είναι θεσμός. 
- Δεν καταλαβαίνω Πέτρο, να είναι κανείς σινεφίλ και να μην απαιτεί καλύτερη οθόνη. Εγώ από εκεί βγαίνω με αυχενικό. Μικρή οθόνη και ψηλά. 
- Υπερβολική! Μετά πήγατε για φαγητό; 
- Ναι, στο «Ανατολικό», στη Βενιζέλου. 
- Καλό; 
- Φαγητό ωραίο, ανατολίτικες γεύσεις, το μέρος λίγο έντεχνο, το πάτωμα σαν να μην είχε καθαριστεί ποτέ, άτσαλα τοποθετημένα τα τραπέζια, άβολα καθίσματα. 
- Πάλι υπερβολική. Με το θέατρο ξεκίνησες; 
- Ναι, δυστυχώς το περσινό υπόγειο έγινε πιο υπόγειο. Ευτυχώς ένας τοίχος γλίτωσε το μαύρο και είναι πράσινος. 
- Μαρία, που θα βρουν χρήματα να νοικιάσουν ρετιρέ με θέα; 
- Σωστό και αυτό. Και το μαύρο βοηθά λέει στη συγκέντρωση. 
- Τι έργο θα ανεβάσετε; 
- Τους πνεύμονες του Macmillan. 
- Θα σε βοηθήσει η υποκριτική να ξορκίσεις παλιούς δαίμονες; 
- Αποφάσισα ότι δεν θα ασχοληθώ άλλο. Έτσι και αλλιώς δεν θα είμαι εγώ χωρίς αυτούς και ο χρόνος φεύγει σαν νερό. 
- Οι γονείς; 
-Η μαμά φροντίζει εμένα και το μπαμπά, ο μπαμπάς αναρωτιέται γιατί η καστανιά δεν έδωσε κάστανα. Βλέπουμε ειδήσεις, αναστενάζουμε και ξαναγυρίσουμε στο θέμα της καστανιάς, κάτι λείπει από το χώμα. Καλά είμαστε.

-Εσύ πώς τα περνάς;


Μαρία Σκουντούρογλου

_______________________________________________

 -Θα ζήσουμε μαζί για πάντα (είπε αυτός).
 -Το ποτέ και το πάντα είναι μεγάλη κουβέντα, όμως το τώρα είναι που έχει σημασία (σκέφτηκε αυτή) και άπλωσε το χέρι της στο δικό του.

Εύα Παπαγεωργίου

___________________________________________________

-Δεν είναι πανέμορφη;
-Ποια; Η ξανθιά του απέναντι διαμερίσματος;
-Όχι αγάπη μου. Η πόλη απέναντί μας. Μένουμε τόσο καιρό μέσα στα σπλάχνα της και δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να είναι τόσο όμορφη. Έπρεπε να την δω από απόσταση.
-Για να δω κι εγώ……μμμ καλά λες, είναι πραγματικά υπέροχη. Ίσως θα έπρεπε να πάω να μείνω κι εγώ σε κάποιο διαμέρισμα απέναντι για να δεις και να συνειδητοποιήσεις πόσο όμορφη είμαι!
-Μα αγάπη μου, πριν σε γνωρίσω και σε ζήσω από κοντά σε έβλεπα για πολύ καιρό από μακριά και σε έβρισκα πανέμορφη. Έτσι σε ερωτεύτηκα και έγινα δικός σου.
-Κι από τότε άρχισες να απομακρύνεσαι ανεπαίσθητα και μοιραία…παρότι είσαι πάντα εδώ, δίπλα μου, σύντροφος πιστός.
-Μα εγώ….
-Λες να μας έχει ακολουθήσει και εδώ και να μας παρακολουθεί;
-Ποιος;
-Ο επιθεωρητής Μολνταμπάνο φυσικά.
-Μα γιατί να μας παρακολουθεί; Δεν κάναμε κανένα έγκλημα.
-Μα για να μάθει που έχουμε κρύψει το πτώμα του φουκαρά του Ισόβιου Έρωτα.
-Αγάπη μου διαβάζεις πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα και τα έχεις μπερδέψει λίγο. Σου θυμίζω ότι ο Έρωτας αυτός δεν λέγεται Ισόβιος αλλά Ισοβίτης και εκτίει την ποινή του κάπου βαθειά μέσα μας στη ωραία φυλακή του.
-Πάμε στο σπίτι μας να δούμε τηλε…όραση



Θανάσης Τσίρος

_______________________________________________

Σχολιάστε ελεύθερα συνδεμένοι στο g-mail σας, πατώντας εδώ κάτω στο "σχόλια :
    Ο αστυνόμος Μονταλμπάνο βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του. Η απόλυτη ανάγκη του για μοναξιά, όσο περνάνε τα χρόνια και δεν αποφασίζει να "νοικοκυρευτεί" και αυτός, όπως όλος ο κόσμος, δημιουργεί προστριβές και συγκρούσεις με τα αγαπημένα του πρόσωπα. Ταυτόχρονα, και όπως συνήθως, έχει να αντιμετωπίσει μια δύσκολη υπόθεση εξαφάνισης προσώπων που, "εξ επαγγέλματος", παρέσυραν δεκάδες μικρούς επενδυτές και "οικειοποιήθηκαν" τις καταθέσεις τους...

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ  274 σελίδες

ο διαγωνισμός του μήνα ( 22/10 εως 22/11 )

Αγαπητοί μου φίλοι Bohemians,
 

σκεφτόμουν το διαγωνισματάκι που σας υποσχέθηκα στην τελευταία συνάντηση μας. Εβαλα λοιπόν το σατανικό προεδρικό μου μυαλο να βρει πως θα σας κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα -γιατί κακομάθατε με τα ευκολάκια νομίζω- ιδού λοιπον τι σας επεφύλαξε η μοίρα.

....Τι μπορεί να λέει το ζευγάρι της φωτογραφίας  ; 






Σκεφτείτε το και γράψτε ένα διάλογο μέχρι διακόσιες (200) λέξεις. Προσοχή δεν πρέπει να υπάρχει καμία απολύτως περιγραφή, ότι θελήσετε να πείτε, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, έρωτας, τσακωμός, χωρισμός ή μια συζήτηση περί ανέμων και υδάτων... θα το πείτε μέσω του διαλόγου των δύο παιδιών, έτσι θα διαπιστώσετε αν μπορείτε να γράψετε θεατρικό η κινηματογραφικό σενάριο...
Σατανικό ε;

Τα κείμενα των διαγωνιζομένων θα αναρτηθούν, όπως και στους άλλους διαγωνισμούς, στα σχόλια κάτω από την ανάρτηση, από τώρα μέχρι την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου στις 12 το βράδυ και θα ακολουθήσει δημοψήφισμα.... όχι δεν θα υπάρξει παραταση.
Επιτρέπεται η έκφραση ευαρέσκειας επι των κειμένων με τις γνωστές ανασηκωμενες δαχτυλαρες, καρδούλες, φατσούλες κλπ

Εύχομαι καλη επιτυχία και θα ήταν ευχής έργο να συμμετάσχουν και άλλοι εκτός των γνωστών διαγωνισματακηδων😜


Πάνος Καραδούκας

αυτόν το μήνα διαβάζουμε :

Η υπόθεση : 
Ιερουσαλήμ, 1959.
Ο νεαρός φοιτητής Σμούελ Ας αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του και βρίσκει καταφύγιο σε ένα πέτρινο σπίτι με παράξενους ένοικους. Εκεί κερδίζει τα προς το ζην κρατώντας συντροφιά σε έναν εβδομηντάχρονο άνδρα, μορφωμένο όσο και εκκεντρικό, τον Γκέρσομ Βαλντ. Οι συζητήσεις τους για την ιστορία, την πολιτική, τη θρησκεία, την ανθρώπινη φύση, είναι παθιασμένες. Όμως κάτω από την ίδια στέγη, μένει η σαγηνευτική και μυστηριώδης Ατάλια Αμπραβανέλ. Η ίδια συνδέεται με μια παραγνωρισμένη φυσιογνωμία του σιωνιστικού κινήματος, με κάποιον που προσπάθησε να αλλάξει την ίδια τη συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ. Ο ντροπαλός και ευαίσθητος Σμούελ αναστατώνεται από την παρουσία της και αρχίζει να ερωτεύεται τη  μεγαλύτερή του γυναίκα.

    Ο Ιούδας, το τελευταίο αριστούργημα του Άμος Οζ, είναι ένα προκλητικό μυθιστόρημα ιδεών και συγχρόνως η αφήγηση μιας απεγνωσμένης αγάπης, με υποβλητικό σκηνικό τα χειμωνιάτικα τοπία μιας διχοτομημένης πόλης. Ένα σπουδαίο έργο αναφοράς για να κατανοήσουμε την ψυχή μιας ολόκληρης χώρας, τη σχέση ανάμεσα στον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό, καθώς και μια συναρπαστική σπουδή πάνω στις μορφές του «προδότη».

Κριτικές ΜΜΕ : 

«Ένα μεγαλειώδες μυθιστόρημα… Ο Ιούδας είναι ένα έργο ωριμότητας, ένα βιβλίο συναρπαστικό και ευφυές, γραμμένο από έναν μεγάλο συγγραφέα που μας προσκαλεί σε μια μεθυστική κατάδυση, να απολαύσουμε το βάθος των παρατηρήσεών του, απαλλαγμένοι από κάθε αυταπάτη».
Haaretz (Ισραήλ)

«Ένα αριστούργημα: ο έλεγχος της κάθε λέξης, η περίτεχνη δομή, η ικανότητα του Άμος Οζ να διεγείρει όλες τις αισθήσεις του αναγνώστη».
La Repubblica (Ιταλία)

«Ο Άμος Οζ συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων συγγραφέων της παγκόσμιας λογοτεχνικής σκηνής».
Süddeutsche Zeitung (Γερμανία)

«Ο Ισραηλινός συγγραφέας επέστρεψε με μια μύχια ιστορία, όπου συναντιούνται τα βασικότερα θέματα του έργου του».
Le Monde (Γαλλία)

τα σχόλιά μας για το Νόμο περί τέκνων...

Μια ζωή by the book, η ζωή μιας δικαστικού, μέσα και έξω από το σπίτι.
(Μαρία Σκουντούρογλου)
Πρόκειται για την υπόγεια παγωνιά μιας ζωής αφιερωμένης στο δίκαιο ( Μ.Κοντολέων)
Ο Μακ Γιούαν είναι χειρουργικός, ανατόμος, διεξοδικός γραφιάς !
(Βάντα Γαλαζούδη)
Η μέγιστος φόβος της Φιόνα καταγράφεται από τον συγγραφέα : Η μετατροπή μου σε αντικείμενο γενικευμένου οίκτου θα ήταν μια μορφή κοινωνικού θανάτου.
(Δέσποινα Θεοδοσιάδου)
Το μυθιστόρημα θα μπορούσε άνετα να είναι διπλάσιας έκτασης. Πρόκειται για επιλογή.
(Έφη Βαφειάδη)
Πολύ γουστάρω την διερεύνηση των πτυχών δικαστικών υποθέσεων 
(Αχιλλέας Γερομόσχος)
Η διεξοδική περιγραφή του σκηνικού σε αυτή την περιοχή των ευκατάστατων Λονδρέζων επιτρέπει στον αναγνώστη να τοποθετηθεί ως παρατηρητής με ακρίβεια, διακρίνοντας και τα σημάδια μιας επερχόμενης παρακμής ( λιθογραφία πιθανότατα πλαστή, τζάκι που έχει χρόνια να λειτουργήσει )
(Βάντα Γαλαζούδη)
Με εντυπωσιάζει όταν άνδρας μπαίνει στα παπούτσια γυναίκας. Παρ' όλα αυτά, η Βρετανίδα δικαστικός Φιόνα Μέϊ δεν είναι η ηρωϊδα που θα με παρέσυρε σε ταύτηση .
(Έφη Βαφειάδη)
Είναι τόσο διαφορετικοί οι κώδικες συμπεριφοράς των Αγγλοσαξόνων, γι αυτό δεν τους αναγνωρίζουμε ως οικείους αυτούς τους χαρακτήρες.
(Μαρία Σειρηνοπούλου)
Το μυθιστόρημα είναι τόσο "πυκνό" , δε σταματά στιγμή να μας απευθύνει ερωτήματα.
(Δέσποινα Θεοδοσιάδου)
Να πως λειτουργούν τα δόγματα ... εκχωρείς την ελευθερία σου αλλά και την ευθύνη των επιλογών σου, πρόκειται για μια "βολική" οικειοθελή υποταγή. Ό,τι συνέβη, ήταν θέλημα θεού.. αλλά η σωτηρία του παιδιού μας, επιβλήθηκε έξωθεν, από ένα δικαστήριο. Εμείς δεν μπορούσαμε να έχουμε καμία εμπλοκή !
(Θανάσης Τσίρος)
Ένας δικαστής δεν είναι κοινός θνητός... είναι και λιγάκι Θεός.
(Βάντα Γαλαζούδη)
Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι οι γονείς θα πανηγυρίσουν την απόφαση του δικαστηρίου.
(Μαρία Σκουντούρογλου)
Από την ώρα που το παιδί σήκωσε τα πόδια από το δόγμα, έψαξε να πατήσει σε κάποιο στέρεο έδαφος και απορρίφθηκε από την δικαστικό ως ερωμένη, πάτησε σε ό,τι μπόρεσε να βρεί σωτήριο, άφησε την τύχη του στα χέρια του Ιεχωβά... διαπράττοντας το έσχατο.
(Περικλής Μηλώσης)
Κάνοντας μια αναφορά στις τέσσερις θρησκείες μέσω των δικογραφιών ο Μακ Γιούαν αποφεύγει να χαρακτηριστεί ως ένας κατήγορος των μαρτύρων του Ιεχωβά. Είναι ο μόνος λόγος που τοποθετούνται προσεχτικά οι μικρές εκείνες υποθέσεις με τον Εβραίο τον Άραβα και τον Λουθηρανό στο ξεκίνημα του μυθιστορήματος.
(Έφη Βαφειάδη)
Δε χρειάζομαι υπερβολικό πάθος, ένταση λέξεων, η υποδόρροια γραφή των φτασμένων λογοτεχνών σαν τον Μακ Γιούαν, εμένα με καλύπτει.
(Θανάσης Τσίρος)
Όταν ο σύζυγος αποφασίζει να προβεί σε εκμυστηρεύσεις, η σύζυγος-δικαστικός τον διακόπτει ! Δε θέλει να ακούσει τίποτε που στο μέλλον δεν θα επιδιορθώνεται...
(Αχιλλέας Γερομόσχος)
Η ψυχραιμία με την οποία η σύζυγος αντιμετωπίζει την κρίση του συζύγου... μια ψυχραιμία κερδισμένη στα 59 έτη επιβίωσης και τα 25 γάμου.  Αυτό δεν σημαίνει ότι κοιμάται τα βράδια...
(Βάντα Γαλαζούδη)
Ο πανόπτης περιγράφει, ο άνθρωπος, ο ήρωας, ο αναγνώστης, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τα πάντα.
(Θανάσης Τσίρος)
Πόσα μπορούν να ξεκινήσουν από μια ανεπιτυχή διαίρεση ωαρίων...
(Δέσποινα Θεοδοσιάδου)
Κατ' εμέ επέρχεται κάθαρση όταν ο αναγνώστης αναγνωρίζει στην έκβαση μια κατά κάποιο τρόπο επικράτηση του δικαίου. Μένει σε εσάς να διαγνώσετε εαν διαπράχθηκε ύβρις.
(Θανάσης Τσίρος)
Η κορυφαία συναισθηματικά στιγμή του βιβλίου είναι το τραγούδι του παιδιού με την δικαστικό στο δωμάτιο του νοσοκομείου.
(Έφη Βαφειάδη)
Η τεχνική του λογοτέχνη φαίνεται στον τρόπο που το "προσωπικό" εμπλέκεται με το "κοινωνικό"
(Θανάσης Τσίρος)
Είναι εξαιρετικά τραγικό για τη δικαστικό, οι υποθέσεις που συνήθισε να παρακολουθεί από έδρας ( διαζύγια) να πάσουν τώρα στα ίδια της τα πόδια... ( διάσταση )
(Βάντα Γαλαζούδη)
Οι Αγγλοσάξωνες λογοτέχνες, ο Τζούλιαν Μπάρνς, ο Τζόναθαν Κόου, ο Μακ Γιούαν, ο Μάρτιν Έϊμις και τόσοι ακόμη αυτής της γεννιάς, παρά τις μοντέρνες τους τεχνικές έχουν παραμείνει πιστοί στην καθημερινότητα της ζωής και κοντά στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Αυτό τους κάνει να ξεχωρίζουν από την Αμερικάνικη λογοτεχνική σκηνή.
(Περικλής Μηλώσης)

Νόμος περί τέκνων ( Ιαν ΜακΓιούαν )


Υπόθεση & σύντομη κριτική ( Μάνος Κοντολέων ) 
Η Φιόνα, μια μεσήλικη γοητευτική γυναίκα, είναι διακεκριμένη νομικός που εκδικάζει υποθέσεις που εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο και κυρίως σε θέματα που έχουν να κάνουν με ανήλικα άτομα. Αλλά, ενώ η καριέρα της ανθεί, ο γάμος της με τον επίσης επιτυχημένο πανεπιστημιακό Τζακ παρουσιάζει προβλήματα. Ρωγμές στον κλειστό οικογενειακό κόσμο μιας γυναίκας που αναζητά να εισέλθει στους αντίστοιχους κόσμους άλλων οικογενειών, καθώς ακολουθεί την επιταγή του νόμου να προστατεύει τους ανήλικους.
Ανάμεσα στις υποθέσεις που εκδικάζει είναι κι εκείνη που αφορά τον δεκαεπτάχρονο Άνταμ, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία. Το νοσοκομείο ζητά την άδεια από το δικαστήριο να προχωρήσει σε μετάγγιση αίματος, μιας και τόσο οι γονείς του αγοριού, που ανήκουν στην αίρεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, όσο και ο ίδιος ο νεαρός δεν αποδέχονται λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων αυτού του είδους τη θεραπεία. Η Φιόνα θα θελήσει να συναντηθεί με τον ίδιο τον ασθενή για να διαπιστώσει κατά πόσο ο ίδιος έχει αυτόβουλα πάρει αυτή τη θέση.
Η συνάντηση μιας γυναίκας, που σε προσωπικό επίπεδο βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει, με ένα νέο αγόρι, που θεωρεί πως έχει το δικαίωμα να καθορίζει το ίδιο το πως και το πόσο θα ζήσει, είναι καθοριστική και για τους δύο. Η Φιόνα θα διατάξει τη μετάγγιση αίματος. Ο Άνταμ θα δει την υγεία του να βελτιώνεται, μα θα δει και τους δυο γονείς του να εκφράζουν απροκάλυπτα τη χαρά τους από τη σωτηρία του παιδιού τους. Και αισθάνεται προδομένος από αυτούς που τον οδηγούσαν στον θάνατο χωρίς να πιστεύουν στην ουσία στο δόγμα που τους επέβαλε αυτή την στάση.
Ο ΜακΓιούαν έγραψε με τον γνωστό αναλυτικό, σχεδόν, ψυχρό ύφος του μια σπαράζουσα από ιδέες και συναισθήματα ιστορία.

Η Φιόνα θα συνεχίζει τη ζωή της – οικογενειακή και επαγγελματική. Ο Άνταμ όμως θα την αναζητήσει, μιας και από την ολιγόωρη συνάντησή τους διατηρεί την εντύπωση πως θα πρέπει πλέον να εμπιστεύεται εκείνη που με τη σταθερότητα και τη σοφία του νόμου τον προστάτεψε. Ένα αγόρι, ένας έφηβος αναζητά στήριγμα για να εδραιώσει τα πιστεύω του. Αλλά η Φιόνα είναι εγκλωβισμένη μέσα σε μια φόρμα ζωής που όλα έχουν τα όρια τους. Η απιστία του συζύγου, η εκ μέρους της κατανόηση, η απόλαυση των Τεχνών, η άσκηση του λειτουργήματός της. Η εισβολή ενός εφήβου αποτελεί κίνδυνο να χαθεί η ισορροπία. Ο Άνταμ θα της γράφει γράμματα που εκείνη δεν θα απαντά. Θα την αναζητήσει έχοντας να της προτείνει να γίνει εκείνη ο άνθρωπος που θα κατευθύνει ιδέες και συναισθήματα. Στην ουσία της ζητά να του δώσει ένα στήριγμα που θα μπορεί πάνω του να ξεδιπλώσει τα όνειρά του. Η Φιόνα δεν είναι πρόθυμη να διακινδυνέψει καριέρα και οικογένεια – ο σύζυγος έχει μετανοημένος επανέλθει, η αναγνώριση των ικανοτήτων της από την Πολιτεία ολοένα και αυξάνεται. Η ζωή της δεν χωρά παρεκτροπές.
Σύντομα η υγεία του Άνταμ παρουσιάζει και πάλι πρόβλημα. Η ανάγκη μετάγγισης αίματος επανέρχεται. Μόνο που τώρα ο Άνταμ έχει κλείσει τα δεκαοχτώ του χρόνια. Είναι ενήλικος και έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την βοήθεια της Επιστήμης. Αποφασίζει μόνος του πια το τέλος της ζωής του. Όχι γιατί το επιτάσσουν θρησκευτικές αιρέσεις, μήτε για το ό,τι μπορεί να προτείνουν νόμοι που εκφράζονται από εκπροσώπους που κοιτούν το Γράμμα και όχι την Ουσία. Η Φιόνα θα μάθει μετά από κάποιες μέρες τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου που τόλμησε ότι η ίδια δεν είχε τολμήσει· που αποποιήθηκε ότι η ίδια πλήρωνε μια ζωή για να το κατέχει.

Ο ΜακΓιούαν έγραψε με τον γνωστό αναλυτικό, σχεδόν, ψυχρό ύφος του μια σπαράζουσα από ιδέες και συναισθήματα ιστορία. Οι σελίδες στο νοσοκομείο όπου οι δυο πρωταγωνιστές συνομιλούν είναι αριστούργημα μυθιστορηματικής σύνθεσης. Μα και η υπόγεια παγωνιά μιας ζωής που είναι αφιερωμένη στο Δίκαιο επίσης καθηλώνει με τον τρόπο που κατατίθεται. Συγγραφέας που ξέρει να φωτίζει τον τρόπο που μπορεί να συνδεθεί ο Άνθρωπος με τον Πολίτη. Ο αναγνώστης μπορεί να τα δει τα πρόσωπα του μυθιστορήματός του να κυκλοφορούν όχι μόνο στους δρόμους του Λονδίνου, αλλά και δίπλα του. Πολύ κοντά του. Και συνομιλεί μαζί τους. Ίσως για να ξεγελαστεί κι αυτός πως η όποια ατομική, δική του, ενοχή είναι άτοπη.

το χαμένο δευτερόλεπτο

της Μαρίας Παπαδοπούλου

Το χαμένο δευτερόλεπτο;
Μόνο ένα;
Δεν με γνωρίζεις καλά.
Χιλιάδες, εκατομμύρια ίσως, δευτερόπλεπτα έχουν περάσει χωρίς να τους δώσω σημασία.
Δεν με απασχολούν.
Τα εχω θυσιάσει στο βωμό της δικής μου κρυφής ελευθερίας.
Σου έλεγα τις προάλλες...
"Μη με συνορίζεσαι που αργώ. Ποτέ δεν είχα την αίσθηση του χρόνου. Δεν του δίνω σημασία. Αντιστέκομαι, θαρρείς, στην επιρροή του. Σαν να του βγάζω τη γλώσσα. Σαν να του λέω... Μπορεί να είσαι σημαντικός για τους άλλους, αλλά για μένα όχι. Γιατί εγώ είμαι αλλού. Άλλοτε μου φτάνεις και μου περισσεύεις και άλλοτε μου λείπεις, αλλά δεν με νοιάζει. Ας παραβαίνω τους κανόνες και τις συμβάσεις. Ας παρεξηγούμαι. Μου είναι πιο σημαντικό να μη σε σέβομαι από το να είμαι συνεπής. Η συνέπεια σε σένα συνεπάγεται υποταγή. Μένω ανυπόταχτη, λοιπόν και ας είμαι μόνιμα αργοπορημένη"
Τότε σε κοίταξα.
Για μία στιγμή.
Και ήσουν εκεί.
Αυτό το δευτερόλεπτο, αυτό το βλέμμα, μου είπε όλα όσα ήθελα ν'ακούσω. Μία μεγάλη τεράστια αγκαλιά, μα πως τη χώρεσες σε ένα βλέμμα;
Αυτό το μικρούλι δευτερόλεπτο χώθηκε στο συρτάρι της μνήμης και εμφανίζεται που και που. Μόνο του, ξέρει εκείνο.
Αυτό το απειροελάχιστο δευτερόλεπτο, μου έμεινε, θετική εξίσωση όλων των άλλων χιλιάδων χαμένων.
Μου αρκεί.

ένα επιπλέον δευτερόλεπτο

              της Μαρίας Σκουντούρογλου


     Το 2017 θα καθυστερήσει λιγάκι: η διεθνής υπηρεσία που ρυθμίζει το επίσημο ρολόι της Γης προσθέτει ένα επιπλέον, εμβόλιμο δευτερόλεπτο στο τέλος της 31ης Δεκεμβρίου».
      Διαβάζοντας αυτό σήμερα το πρωί στο διαδίκτυο σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα μέσα σ’ αυτό το ένα επιπλέον δευτερόλεπτο. Αποφάσισα λοιπόν να πάρω μια βαθιά ανάσα. Από χαμηλά στην κοιλιά, όχι από το στήθος. Μια σωστή ανάσα, μια ανάσα που ηρεμεί. Και θα στείλω διάφορες σκέψεις μου στο σύμπαν, αποχαιρετώντας έτσι το χρόνο που φεύγει για να έρθουν τα 31.536.000 δευτερόλεπτα του επόμενου.
Δύσκολο το εγχείρημα. Ποτέ στο παρελθόν δεν τόλμησα να κάνω έναν σωστό απολογισμό, αλλά ούτε να οραματιστώ το μέλλον. Λένε ότι μόνο όταν οραματίζεσαι κάτι, δημιουργούνται οι συνθήκες για να το πετύχεις. Κάθε φορά που έπρεπε να σβήσω το συμβολικό κεράκι στην τούρτα γενεθλίων μου, όλοι γύρω μου φώναζαν, γρήγορα κάνε μια ευχή, αλλά εγώ απροετοίμαστη όπως πάντα, κατέληγα να σκέφτομαι το τίποτα. Πολλά τέτοια χαμένα δευτερόλεπτα, που αν τα βάλεις μαζί γίνονται λεπτά, τα λεπτά ώρες, οι ώρες μέρες… βδομάδες…χρόνια.
     Θα ξεκινήσω το λοιπόν με το να αναλογιστώ πόσο ασήμαντη είμαι μέσα στο απέραντο σύμπαν, αλλά πόσο σημαντική θέλω να είμαι στη ζωή πάνω στη γη.
      Δυστυχώς θα θυμηθώ και το δευτερόλεπτο εκείνο που βλέπω εκείνη την έκφραση στα πρόσωπα των γονιών μου και την ερμηνεύω σαν «την αγαπάμε, παιδί μας είναι, αλλά θα προτιμούσαμε κάτι διαφορετικό». Καθώς και το δευτερόλεπτο αμέσως μετά που το μετανιώνω γιατί τους αδικώ.
      Θα θυμηθώ το δευτερόλεπτο εκείνο που διαπιστώνω ότι υπάρχει γλυκό στο ψυγείο για μετά το φαγητό και το δευτερόλεπτο αμέσως αφού το φάω.
     Θα θυμηθώ το δευτερόλεπτο που παίρνω την απόφαση να επιστρέψω στο κρεβάτι, ενώ έχω ακούσει το ξυπνητήρι και γνωρίζοντας ότι η κίνηση στους δρόμους θα είναι πιο αυξημένη και ότι μπορεί να αργήσω στη δουλειά και μετά τα χαμένα δευτερόλεπτα που ξοδεύω νευριασμένη.
     Θα αναρωτηθώ πώς θα ήταν ο πόλεμος στη Συρία αν δεν υπήρχε το ΙΣΛΑΜ.
     Θα αναρωτηθώ πόσο υγιείς είναι αυτές οι σκέψεις που κάνω τέτοια ώρα;


      Μετά όμως θα κάνω εικόνα το χαμόγελο ενός μωρού.
     Θα μυρίσω την καινούργια μέρα που θα ξημερώσει μετά από μερικές ώρες. Μου αρέσει πάρα πολύ το ξεκίνημα της ημέρας, γιατί σου δίνει χώρο και χρόνο.
     Θα δω μπροστά μου το emoticon στο κινητό μου που μου έστειλε η βαφτισιμιά μου, 5 χρονών, ή μια ζωγραφιά της και θα ευφρανθώ, γιατί εκείνο το δευτερόλεπτο η ζωή είναι μαγική γιορτή.
     Θα οραματιστώ τα δευτερόλεπτα του υπέροχου countdown 10…9…8…7…6…5…4...3…2...1 “Happy New Year”, με μια υπέροχη ορχήστρα να παίζει το feeling good – a new day, a new dawn. a new life και μπροστά μου ένας έρωτας να περιμένει το δικό μου φιλί.
     Θα στείλω μια ευχή σε όλους τους φίλους μου που εξαιτίας τους, ο απολογισμός μιας ζωής είναι ξαφνικά μια ευχάριστη διαδικασία.
Έτσι θα πω καλημέρα στο 2017.

Γιάννης Ρίτσος

Τα που δε μου 'παν οι καιροί κι όλου του κόσμου οι γλώσσες
μου τα ΄πε μόνο η μια στιγμή, ξεχωριστή στις τόσες

το χαμένο δευτερόλεπτο

του Αχιλλέα Γερομόσχου

     Πως είναι δυνατόν να χαθεί ένα δευτερόλεπτο; Να σταματήσουν τα ρολόγια όλης της γης ας πούμε για ένα δευτερόλεπτο εκτός από το δικό μου; Χάνεται έτσι το δευτερόλεπτο; Όχι θα μου πείτε. Το ρολόι μου μαρτυρά την χασούρα. Οπότε θα διορθώσουν όλοι τα ρολόγια τους σύμφωνα με το δικό μου ε; Το δικό μου το ρολόι δηλαδή, θα έρθει ο Ομπάμα να ρωτήσει για να φτιάξει την ώρα στο δικό του ε; Ποιός θα έρθει; Θα αλλάξει η ΝΑΣΑ το πυρηνικό ρολόι που δουλεύει με πλουτώνιο σύμφωνα με το δικό μου, επειδή έτσι είναι το σωστό; Χωρίς να λένε πως το δικό μου ρολόι τρέχει μπροστά και τα δικά τους είναι καθώς πρέπει; Ποιος θα βγει χαμένος από αυτό; Όχι εγώ; Ποιον θα βγάλουν τρελό; Ο χρόνος θα κρατήσει την νέα αρίθμηση στα σίγουρα και όλοι θα ακολουθήσουν τα ρολόγια των ισχυρών. Μόνο όταν βγουν οι αστρολόγοι οι μάντεις και οι επαοιδοί με την άσπρη μπλούζα στην τηλεόραση και ανακοινώσουν πως αστρονόμοι ανακάλυψαν το... τεράστιο κενό ενός δευτερολέπτου, τότε και μόνο τότε, θα αλλάξουν τα ρολόγια τους, μη πέσουν μέσα στο απύθμενο αυτό κενό και δεν ξέρω κι εγώ που θα βρεθούν από εκεί κι έπειτα. Κι έπειτα τι θα τους συμβεί; Γιατί λέω πως θα βρεθούν εκείνοι στο κενό και δεν λέω πως θα βρεθούμε, συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου μαζί τους; Τα πράγματα είναι ξεμπερδεμένα, ας τα κάνουν δύσκολα οι άλλοι, μα αν δεν κοιμάστε κι εσείς, να σας τα εξηγήσω...
      Είπαν κάποια στιγμή λοιπόν οι επιστήμονες να φτιάξουν την μηχανή του χρόνου. Ξαναμαζεύτηκαν μετά ένα χρόνο και είπαν να φτιάξουν την μηχανή του χρόνου. Έπειτα από ένα χρόνο, μαζεύτηκαν πάλι να φτιάξουν την μηχανή του χρόνου. Έτσι του χρόνου η μηχανή, του χρόνου η μηχανή, όλο το ανέβαλλαν, μέχρι που φάγανε τα νιάτα τους με τη μηχανή του χρόνου και του χρόνου αλλά με τίποτα να μην φτιάχνεται... Γεράσαν λοιπόν οι αναποφάσιστοι αυτοί άνθρωποι, όταν είχε την φαεινή ιδέα ένας απ αυτούς, να φτιάξουν μία χρονομηχανή φέτος, προσέξτε, όχι του χρόνου, ώστε ταχύτατα όσο είναι ακόμη δυνατόν, να ανακτήσουν τον χαμένο τους καιρό. Και μάντεψε ποιος ήταν το πειραματόζωο της πρώτης πρώτης δοκιμής. ΣΩΣΤΑ. ΕΓΩ. Μπήκα μέσα, έκλεισα την πόρτα και τους κοιτούσα από το παραθυράκι που είχε το κουβούκλιο.
- Πάτα το κουμπί, μου λένε.
Το πατάω. Τίποτα.
- Ξαναπάτα το.
Τίποτα πάλι.
- Κάτι συμβαίνει. Βγες έξω να δούμε τι φταίει.
Ανοίγω την πόρτα προς τα μέσα και βγαίνω. Περνώντας απ' την πόρτα όμως, ήταν σαν να πέρασα μέσα από ένα υγρό ζελέ και εξαφανίστηκαν όλα. Έκανα να πάω πίσω, μα ένοιωσα να στροβιλίζομαι και ξαφνικά σωριάζομαι στο πάτωμα.
Ακούω φωνές, βιαστικά βήματα να πλησιάζουν, δυο χέρια να με τραντάζουν από τους ώμους και... μπαμ-μπάμ, τρώω δυο χαστούκια...
- Δεν το χάλασα εγώ βρε παιδιά... πατούσα το κουμπί μόνο... εσείς μου είπατε...
Αλλά τι βλέπω;
     Ένα τσούρμο άγνωστοι, γλόμποι όλοι με μια μπουρδοροδοδιαφανοαδιάφανη στολή, με κοιτάνε σαν ηλίθιοι. Αμ τί ήταν; Αυτός μάλιστα που με κρατάει, ετοιμάζεται να μου αστράψει κι άλλο χαστούκι.
     Άρχισε να μου στρίβει. Κανονικά θα τσέπωνα την αμοιβή, τις εκατό χιλιάδες μου ευρώ που υπογράψαμε και θα έφευγα σαν κύριος, αλλά το κονσερβοκούτι δούλεψε, αυτοί είναι άγνωστοι και τα 100.000 μου ευρώ είναι από την άλλη μεριά της χρονομεταφοράς μου, ανυπεράσπιστα.
      Κι' αν δεν με πήγε κάπου στον χρόνο, πάντος σίγουρα κάπου με πήγε.
- Πού... πού είμαι; ρωτάω τον χαστουκά που τώρα άλλαξε ύφος και σαν να άρχισε να επιστρέφει το χρώμα του.
- Εδώ είσαι, μου λέει, αλλά πώς ξεφύτρωσες;
- Εδώ; Πού εδώ;
- Στα μυστικά εργαστήρια για τα απόρρητα πειράματα της Ένωσης Γυφτοπροσκπογυροσκόπων και Κατακατακατακαταρεωανών που μου κάνεις και πως δεν ξέρεις γουρλωμάτη... Εσύ κάνεις κρα πως είσαι ένας Κουρκουμπινοαποτέτοιος και από τους πιο εχθρικούς μάλιστα. Εσύ έχεις μαλλιά στο κεφάλι και μάλιστα στην πάνω μεριά μόνο...
- Όχι βρε παιδιά, τι μαλλιά, να σας εξηγήσω...
-Θα ήθελα πολύ να σ ακούσω, λέει και μου ρίχνει και μια φάπα.
- Σε παρακαλώ, τι μέρα είναι;
- Σαββάτο.
- Έτος;
- 2016.
Μ΄ αρέσει που κάθεται και το συζητάει και μαζί μου...
- Ποιου μήνα;
- 31 Δεκεμβρίου.
Ξεσπάω.
- Βρε παιδιά, σε ένα πείραμα πήρα μέρος, χρονομηχανή κατασκευάσανε και θα μεταφερόμουν στο μέλλον, ένα μήνα αργότερα για να αποδειχτεί πως η χρονομηχανή δουλεύει. Αλλά εδώ είμαι σε άλλο μέρος, ίδια ώρα, ίδιες ημερομηνίες...
- Για να δω το ρολόι σου, μου λέει ο χαστουκάς.
Του το δείχνω.
- SEIKO γράφει εδώ, τι μάρκα είναι αυτή; Δεν υπάρχει.
- Τα SEIKO;
- Το ρολόι σου πάει ένα δευτερόλεπτο πίσω λοιπόν από την παγκόσμια ώρα.
- Δεν νομίζω, του λέω. Συγχρονίστηκα με τη ΝΑΣΑ πριν μπω στο μηχάνημα.
- ΝΑΣΑ; Τί είναι αυτό; Ας το, κατάλαβα τι είναι όλες αυτές οι παπαριές. Λοιπόν σε πιστεύω.
Φαπ, μια φιλική. Γυρνάει στους άλλους.
  -Αγαπητοί συνάδελφοι από το ίδιο αυγό, μια θεωρία επαληθεύεται αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας. Την έχουμε διδαχτεί στο πανεπιστήμιο. Πρόκειται για την αμφιλεγόμενη μα ωστόσο κατά πολλούς βάσιμη θεωρία του Ω. Μυτοτσιμπιδοκατσαβιδοφιστικορινισματογλουόγλουόπουλου, για το ακατόρθωτο του ταξιδεύειν στο χρόνο πέραν του ενός δευτερολέπτου στο μέλλον ή στο παρελθόν, αλλάζοντας απλώς διάσταση και ύπαρξη στο παραδιπλανό παράλληλο σύμπαν που χωρίζεται από το δικό του κατά ένα μόλις δευτερόλεπτο, επαναλαμβάνω, στο μέλλον ή στο παρελθόν.
     Γυρίζει σε μένα πατρικά και με καθησυχάζει.
- Αγαπητό μου πειραματόζωο, έχασες μόνο ένα δευτερόλεπτο από την ζωή στην διάσταση που ζούσες. Σύμφωνα λοιπόν με τον ισχύων νόμο περί ανταλλαγής πειραματοζώων και πειραματοωών, μην ανησυχείς, θα βρίσκεσαι σε καλά χέρια για όσο καιρό μας πάρει να βρούμε σε ποια πειράματα θα εργαστείς υπό την ιδίαν ιδιότητα φυσικά, στο κλουβί ζευγαρώματος του αρσενικού κατρουλαγκοτάνγκου με τάνκα.
- Α, λέω φανερά καθησυχασμένος, αν θέλετε μόνο κάποια στιγμή, τσιμπήστε με. Να... ξυπνήσω...

Το χαμένο δευτερόλεπτο

του Πάνου Κεχαγιόγλου

      Το ξέρω πως είχα πολλά χρόνια να του γράψω. Ίσως και πάνω από 65. Είμαι σίγουρος πως θα του φαινόταν περίεργο αυτό που ζητούσα. Πίστεψέ με όμως. Ήταν αυτό που ήθελα όσο τίποτε άλλο. Θα μου πεις πως στην ηλικία μου πλέον είναι τουλάχιστον ανόητο να πιστεύω στον Αι-Βασίλη και να του γράφω μάλιστα γράμμα ζητώντας του κάποιο δώρο.
Έχεις δίκιο. Γιατί λες να έκανα 65 χρόνια να του γράψω;…
      Αυτό όμως που ήθελα όσο τίποτε άλλο, μόνον από αυτόν θα τολμούσα να το ζητήσω. Επίτρεψε μου όμως να σου εξηγήσω.
      Είμαι ένας απλός άνθρωπος και η ιστορία των χρόνων που κουβαλάω στην πλάτη μου δεν έχει δόξες, τιμές διακρίσεις. Ήμουν απλά ένας πολυάσχολος επιχειρηματίας. Όχι δεν ήμουν αυτοδημιούργητος. Στην επιχείρηση του μπαμπά από τα 12 περνούσα σχεδόν όλη μου την ημέρα. Δεν έχει σημασία τι πουλούσα. Σημασία έχει πως δεν μου έφτανε ο χρόνος για να κάνω οτιδήποτε άλλο. Οι παιδικοί μου έρωτες ήταν κοριτσάκια που έρχονταν αραιά και πού στο κατάστημα και ποτέ δεν είχα τολμήσει να κάνω κάτι για να γνωρίσω κάποια.
      Για να καταλάβεις και τη γυναίκα μου τη γνώρισα στο κατάστημα. Ήταν υπάλληλός μας. Αυτή ανέλαβε να γίνει ο γάμος. Εγώ δεν είχα χρόνο. Αυτή ανέλαβε τα παιδιά. Εγώ δεν είχα χρόνο. Αν πρέπει να πω κάτι ακόμα για τη Βάσω είναι ότι πραγματικά πρέπει να την ανακηρύξω ηρωίδα της ύπαρξής μου αφού όχι μόνο με άντεξε αλλά κατάφερε να κάνει τη Νεφέλη και το Νίκο να με αγαπούν σαν πατέρα που δεν έλειψε ποτέ από δίπλα τους.
     Η Βάσω ήξερε πάντα πότε πρέπει να μου μιλήσει και πότε να σιωπήσει. Λίγο πριν ή λίγο μετά θα εισέπραττε την άρνησή μου. Η Βάσω από εμένα άκουσε όχι δυο φορές στη ζωή της. Μια στο δημοψήφισμα για το Βασιλιά και μια στο δημοψήφισμα του 2015.
Έρχεται όμως εκείνη η ρωγμή στο χρόνο που αρχίζει η γιορτή του πόνου, που όσο και να κρυφτείς δεν γλιτώνεις και κανείς δεν μπορεί να φωτίσει εκείνο το κενό σου.
Να λοιπόν τι ζήτησα από τον Άι Βασίλη. Ένα δευτερόλεπτο.
    Ένα δευτερόλεπτο για μένα για να της πω «Στάσου!».
Ένα δευτερόλεπτο για κείνη για να προλάβει να γυρίσει και δει το αυτοκίνητο που με ιλιγγιώδη ταχύτητα θα παραβίαζε σε κλάσματα δευτερολέπτου το κόκκινο σε κείνη την καταραμένη διασταύρωση της Αγίου Δημητρίου.
    Ναι έγραψα στον Άη-Βασίλη.
Έγραψα να μου δώσει πίσω ένα δευτερόλεπτο.
Εκείνο το δευτερόλεπτο.
Ο άγιος έκανε ότι μπορούσε και ορίστε!
Σε μερικές ώρες θα προστεθεί ένα δευτερόλεπτο για όλους.
Γιατί τρέχαμε και δεν μας έφτανε ο χρόνος. Μπορεί να το στερηθήκαμε αλλά τώρα θα το έχουμε στη διάθεσή μας. Ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο. Το τι θα το κάνουμε είναι δικό μας θέμα.
     Εγώ θα ήθελα να φωνάξω «Βάσω στάσου», εσύ πιθανώς θα ήθελες να πεις «σ’ αγαπώ». Άλλος να πατήσει τη σκανδάλη ή το κουμπί του ασανσέρ. Άλλος να προλάβει ένα τρένο, ένα αεροπλάνο ή απλά ένα γαμοφάναρο…
     Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές πίστεψέ με. Όσο επιπλέον χρόνος και να σου δοθεί μετά, αν χάσεις τη στιγμή, την ευκαιρία, το τσακ, δεν πρόκειται να το αναπληρώσεις. Μάθε, εκπαιδεύσου να μην χάνεις τις στιγμές και θα έχεις κερδίσει κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου.
     
      Άντε. Καλό 2017, γεμάτο κερδισμένες στιγμές.

Στράτης Μυριβήλης

"αιστάνουμαι κατάβαθα πόσο ακριβή μαζί μου είναι η κάθε στιγμή που περνάει πάνωθέ μου. Θέλω να τη σταματήσω και να της πω στ' αυτί : Τράβα στο καλό και συ, μα ξέρε το. Σε κατάλαβα που πέρασες. Σ' ένιωσα, σε χάρηκα και σ' ευχαριστώ ! "

Η τελευταία απόφαση

Της Βάσιας Αλτιπαρμάκη


     Τικ, τοκ, τικ τοκ μετρούσα τα δευτερόλεπτα. Άλλα 120, άλλα 60, 20, 10, 1… και σε αυτό το τελευταίο δευτερόλεπτο στάθηκα για μια ανάσα που κράτησε για μια αιωνιότητα ή έτσι μου φάνηκε. Και ξαφνικά πέρασε και αυτό και χάθηκε μαζί με τα αδέλφια του. Αλλά για κάποιο λόγο δε μπόρεσα να το αφήσω να εξαφανιστεί σαν τα άλλα. Αποφάσισα να το ακολουθήσω για να ανακαλύψω επιτέλους που πάνε τα χαμένα δευτερόλεπτα. Ίσως στο κόσμο των χαμένων πατρίδων, των χαμένων δουλειών, των χαμένων ευκαιριών, των χαμένων ερώτων… Ίσως εκεί να άνηκα και εγώ αφού το τελευταίο διάστημα ένιωθα όλο και πιο χαμένη. Χαμένη στον κόσμο μου θα το έλεγαν πολλοί, χαμένοι στη μετάφραση το λέω εγώ. Όπως και να την αποκαλέσετε την κατάσταση μου, σημασία έχει πως βιαζόμουν να ακολουθήσω το χαμένο δευτερόλεπτο πριν εξανεμιστεί.
      Και τότε άκουσα μια γλυκιά φωνή να μου ψιθυρίζει «Και αν δεν είμαι χαμένο;» Και εκείνη τη στιγμή με αγκάλιασαν και με διαπέρασαν μονομιάς 31,536,000 δευτερόλεπτα, άλλα χαμένα και άλλα κερδισμένα.
     Χαμένα όταν άκουσα την πόρτα να κλείνει και δεν έκανα τίποτα για να τον σταματήσω, όταν δεν πάτησα το send φοβούμενη την απόρριψη, όταν ξεκινούσα έναν καβγά και ας είχα άδικο, όταν ήμουν έτοιμη να πω «συγγνώμη» αλλά το άφηνα για αργότερα γιατί πάντα υπήρχε χρόνος…
      Και κερδισμένα, όταν άνοιξα την αγκαλιά μου, όταν χόρεψα ένα τελευταίο χορό, όταν την κάλεσα για ένα «γεια» που θα κρατούσε μία ώρα και ας με κυνηγούσαν προθεσμίες, όταν χαμογέλασα…
      «Κερδισμένο ή χαμένο, εσύ αποφασίζεις», άκουσα πάλι την φωνή πριν σβήσει και με αφήσει μετέωρη μεταξύ δυο δευτερολέπτων, ενός που είχε ήδη φύγει και ενός που βρισκόταν ήδη στο δρόμο. Τικ άκουσα και πρόλαβα να δω το δείκτη του ρολογιού να μετακινείται. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη τελειώσει. Κοίταξα για μια τελευταία φορά το ρολόι και έκλεισα το μάτι στο χρόνο που έφευγε, αποφασισμένη στον επόμενο απολογισμό δευτερολέπτων να δηλώσω κέρδος και όχι ζημία.